3 jaar Blogtrommel.com, 4 (vast)stellingen

Sharp Ben In persona

Zemanta Related Posts ThumbnailVandaag mag Blogtrommel.com 3 kaarsjes uitblazen. Zijn eigenaar mag binnen afzienbare tijd proberen nog eens 40 kaarsjes extra proberen uit te blazen – en raakt nu al buiten adem bij het idee – maar dat is een heel ander verhaal. 3 jaar rondstruinen in het blogwereldje, dan leert een mens al eens iets. Wat zoal? Dat deel ik voor het gemak even met jullie. Zo ben ik dan wel weer!

 

 1. Goed kunnen schrijven is een pluspunt, geen noodzaak

Er is dus geen enkele reden waarom je niet vandaag nog met een blog zou beginnen. Maak niet de denkfout dat je misschien wel wat te vertellen hebt, maar niet goed genoeg schrijft. De perfectie is niet van deze wereld, En docenten Nederlands, (schoon)moeders en andere leidinggevenden lezen zelden blogs. Doen ze het wél, dan zien ze als het goed is een gepassioneerd persoon aan het werk. Dat is ook wat waard in deze tijden. Ik geef het je op een briefje: druipen de passie, de kunde en de mooie verhalen van het scherm, dan is er geen kat die wakker ligt van welke imperfectie dan ook. Wil je kost wat kost die schrijffouten vermijden, dan vind je hier enkele tips.

Zelfs als je geen letter op het scherm krijgt is er hoop. Niet overtuigd? Dit bericht is een van de populairste items op dit blog! De details over de zoektermen die gebruik worden om bij dat bericht te komen, zal ik jullie besparen. 😉

Starten met bloggen kan je grosso modo op 2 manieren. Ben je tomeloos ambitieus en nogal ongeduldig van aard, dan zijn er op het web karrenvrachten goedbedoelde blogtips (actieplannen incluis) te vinden om een en ander relatief snel tot een succes om te turnen.

De andere manier bestaat erin om op een blauwe maandag een (gratis) blog aan te maken, zonder vooropgezet plan te beginnen bloggen over alles wat in je hoofd opkomt en dan te kijken waar het schip strandt. Het is allemaal wat minder resultaatgericht, vrijblijvender ook. De reis is hier veel belangrijker dan de eindbestemming. Maar je kan er vergif op innemen dat ook dat freewheelen fantastische weblogs kan opleveren.

2. Bloggen is een vrouwenzaak

Een beetje seksisme op Blogtrommel.com. En ik zal er meteen wat veralgemeningen tussen gooien. Moet kunnen op deze bijzondere dag. Wereldwijd zijn er meer vrouwen aan het blog(gen). De verhouding schijnt ongeveer 60%/40% te zijn. In het nadeel van de mannen dus. Ook in Europa zien we dezelfde tendens. Enige uitzondering hierop is Duitsland, waar de balans nét overslaat in het nadeel van de dames. Geen idee hoe dat komt. Wat dat zegt over Duitsers weet ik evenmin.

Het zal wel zo zijn dat de gemiddelde vrouw een socialer dier is, met een veel grotere behoefte om te communiceren, op zoek te gaan naar gelijkgezinden, te delen en te steunen.

Ook mannen bloggen, communiceren, delen en zijn actief op social media, maar dat is dan toch vooral in functie van hun business of gewoon ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Niks mis mee. Gewoon een vaststelling.

3. Mensen zijn “klikmoe”

Ik zei het hier al meer dan eens: de tijd dat elke bezoeker iedere link aanklikte die hem naar het hoofd wordt geslingerd ligt ver achter ons. Voorbij zijn de dagen dat één welgemikte quote, één strategisch geplaatste hyperlink op social media kon leiden tot een torenhoge piek in de statistieken van je blog. Bedroevend laag is trouwens ook het percentage lezers dat effectief een link aanklikt in een blogpost.

Dat is niet meer dan logisch natuurlijk aangezien een dag nog altijd maar 24 uur telt en een mens doorgaans nog een ander leven heeft dan dat van links, smartphones, tablets, pc’s en internet.

Een perfect logische verklaring dus, maar voor menig digitale contentmaker is dat een jammere evolutie die tot aardig wat frustraties kan leiden. De blogger die tegenwoordig zijn content puur op inhoudelijke kwaliteiten viraal wil laten gaan moet van goede huize komen. Over het delen van eventuele gewaardeerde content heb ik het dan nog niet eens. En ja, ook hier is de gemiddelde dame een stuk mededeelzamer dan de gemiddelde heer.

Conclusie: hoe mooi je verhaal ook is, hoe goed je content ook in elkaar steekt en hoe goed je als verkoper ook bent, groot worden op het web, blijft toch nog steeds een kwestie van veel tijd en boterhammen* en vele (hele) kleintjes maken één groot.

4. Het opzet van Blogtrommel.com is veranderd

Wie zich de moeite getroost het eerst verschenen bericht te lezen, merkt dat de insteek van dit blog is gewijzigd. Eerst was het de bedoeling jullie te verblijden met fragmenten uit de beste hobbyblogs die ons taalgebied rijk is.

Allemaal erg nobel dat podium voor de “kleine” hobbyblogger, doch het is niet echt een sterk businessmodel: de keuze van de blogfragmenten is allicht wat te eenzijdig (want gemaakt door één man). Er is echter vooral het feit dat een groot deel van de blogs slechts enkele maanden actief zijn, alvorens binnen pakweg 18 maanden een stille dood te sterven. En in het allerbeste geval blijft de blog bestaan maar wijzigt die om de haverklap van insteek. Dat schiet ook niet op, natuurlijk!

Zo verschoof de focus redelijk snel van “Kijk eens wat voor mooie blogs er zijn!” naar waarover moet ik bloggen? over “Waarom krijgt die prutsende collega zoveel volk over de vloer en zijn mijn bezoekers op de vingers van één hand te tellen?” Tot en met “Moet ik nu echt al die stomme blogtips opvolgen?” en “Moet het nu echt zo lang duren voor mijn blog eindelijk eens een keer succesvol wordt?”

Dat neemt niet weg dat Blogtrommel.com ook in de toekomst oog zal blijven hebben voor wat collega’s zoal aan interessants op hun blog uitvreten.

Een welgemeende dankjewel!

3 jaar Blogtrommel.com, ze zijn voorbijgevlogen! Dank aan alle trouwe volgers en toevallige passanten. Dank voor het vinden, aanleveren en delen van alle antwoorden op de hierboven gestelde vragen! Nog niet alles is gezegd, nog niet alle vragen gesteld, nog niet alle antwoorden gegeven.

Ik zie je dus in het 4de jaar!


*= Vlaams gezegde: veel geduld en hard werken

 

Een blog blijft altijd een experiment

Zemanta Related Posts ThumbnailOnlangs las ik het boek Bloggen als een pro van Elja Daae (moeilijk te geloven, maar het rijmt. Echt waar! 😉 ). Talrijk waren de momenten van herkenning en bevestiging. Dat hoeft niemand te verbazen.

Commitment

Enkel bij de hoofdstukken 8 en 9 had ik wat bedenkingen. Ook dat zal niemand echt verbazen want het gaat over blogfrequentie (publicatieritme) en kwaliteit versus kwantiteit. Twee hete hangijzers in het blogwereldje die telkens opnieuw voor hoogoplopende discussies zorgen. Elja schrijft:

“Bloggen is een commitment. Als je er niet aan begint met het voornemen het een tijd te doen, is het geen blog, dan is het een experiment, zoal onlangs iemand tegen me zei. En dan is er weinig kans dat je succesvol wordt met je blog. Als je dan besluit ‘om ervoor te gaan’, zou ik me richten op een redelijk aantal blogposts per week…”

Gelukkig zegt ze er niet bij wat ze precies verstaat onder ‘een redelijk aantal blogposts.’

Elja zelf blogt intussen al dik 2 jaar zo goed als dagelijks. En het legt haar (blog) geen windeieren, Meer bezoekers, meer feedback van volgers en lezers, een groter netwerk, een hechtere community, een betere vindbaarheid van haar blog in de zoekmachiines en ga zo maar door.

Soms is kwantiteit dus wel degelijk van tel. Het komt er immers op aan je lezers zo vaak mogelijk een verdomd goede reden te geven je blog nogmaals te bezoeken. Iedere dag als het even kan!

Maar Elja’s belangrijkste motivatie om iedere dag te gaan bloggen: ze wordt er een beter schrijver door (want ze traint ‘r schrijfspier) en wordt gedwongen haar verlammend perfectionisme te laten varen.

Je zou inderdaad voor minder iedere dag gaan bloggen. Er is nog hoop voor al die faalangstige en perfectionistisch ingestelde bloggers. Ik citeer Elja:

“Ik geloofde er niet in, kwantiteit. Liever minder vaak goede artikelen dan elke dag onzin. Logisch toch?  Je moet je lezer geen onzin voor gaan schotelen. Er is maar één ding mis met deze redenering: namelijk de aanname dat vaker bloggen betekent dat de kwaliteit achteruitgaat. Wat als ook het omgekeerde waar blijkt te zijn, namelijk dat hoe vaker je blogt, hoe beter je wordt?…”

Daar heeft Elja wel een punt. Daarbij komt nog dat het toch vooral de lezer/bezoeker van je blog is die bepaald welke content aanbevolen, gedeeld of gelezen wordt. Het is dus vooral aan hem of haar om te zeggen welke van je digitale uitspattingen een kwaliteitslabel opgeplakt krijgen. Voor ons, bloggers is een dergelijke wetenschap toch een troost, dacht ik zo?

Iedere dag bloggen als experiment?

Ik was erbij toen ze voornemens was om vanaf 2012 iedere dag te gaan bloggen en dat dan ook maar meteen wereldkundig maakte. Wat een lefgozer die Elja. Velen sprongen met haar op de kar, die avond. Velen hielden het niet meer dan een paar weken uit; gingen kapot aan stress en druk, werden veel vroeger dan verwacht geconfronteerd met een leeggelopen inspiratietank. Maar tot op vandaag heb ik grenzeloos veel respect voor eenieder die een dappere poging ondernam!

Kwantiteit, kwaliteit en blogplezier

De eigenaar van Blogtrommel.com waagde zich niet aan dit experiment. Het ontbrak me destijds in de eerste plaats aan lef. Anderzijds ken ik mezelf goed genoeg: bloggen en ‘moeten’, het gaat gewoon niet samen. Ik werk gewoon te traag om dagelijks te publiceren. En haastig werk afleveren gaat sowieso ten koste van kwaliteit. Of toch tenminste van mijn persoonlijke definitie van wat kwaliteit is.

Ik wil graag spreken met kennis van zaken, de tijd nemen om een verhaal te laten rijpen, argumenten zoeken om het te onderbouwen en het nadien nog in de juiste woorden te gieten. Er is me erg veel aan gelegen om jou, beste lezer telkens opnieuw iets te bieden waar je iets mee kan. Die garantie kan ik niet geven wanneer ik meer dan 3 keer per week iets online moet gooien.

Maar meer nog dan het mogelijke kwaliteitsverlies is het gigantische gevaar voor een vroegtijdige burn-out voor mij een reden om niet te vaak te publiceren.Succesvol bloggen is een opdracht voor de lange termijn en dus moet alles in het werk worden gesteld om het ook te blijven volhouden.

Al streef ik niet naar de perfectie (die is niet van deze wereld), bezoekers van Blogtrommel.com hebben recht op een verhaal dat aan mijn kwaliteitseisen voldoet. Ze moeten het dus stellen zonder het commitment dat opnieuw verwatert tot een experiment. Niks tegen experimenten overigens. Ze houden het leven boeiend. Maar het experiment dat Blogtrommel.com heet, mag er niet toe leiden dat ik mezelf als blogger niet meer recht in de ogen kan kijken.

Mijn blog blijft dus noodgedwongen steken op zowat 1000 pageviews per week Een cijfer dat ik makkelijk zou kunnen verdrievoudigen als ik iedere dag zou kunnen publiceren.

Laat mij (systematisch) vaker bloggen dan 2 à 3 keer in de week en na verloop van tijd kan ik niet meer met trots naar mijn eigen blog kijken. Maar nogmaals, het is gewoon funest voor mijn eigen blog(plezier). En stijgende bezoekersstatistieken kunnen die malaise niet compenseren.

 Meerdere wegen naar Rome

Maar wat dan nog?! Als ik in de afgelopen 4 jaar één ding heb geleerd, dan is het wel dat er meerdere manieren zijn om blogsucces te bereiken. Had ik trouwens al gezegd dat ook dat blogsucces voor interpretatie vatbaar is? Neem er eender welke blogtip bij, probeer die te integreren in een willekeurig blog en het blijft altijd afwachten hoe een en ander in de praktijk uitpakt.

Jij kan keihard werken om een 18-karaats stuk online te zetten; het zou  kunnen dat je lezer er geen pap van lust. De volgende keer gooi je achteloos een niemendalletje op het blog en het blijkt een schot in de roos te zijn. Ook die onzekerheid maakt deel uit van de charme van het bloggen.

Derhalve trek ik de volgende conclusie: een blog blijft altijd een experiment. Een experiment van de persoonlijke overtuiging!

Ik blog, dus ik twijfel…

Zemanta Related Posts ThumbnailNet op het moment dat Irene zich afvraagt of ze zich niet beter op het informatief bloggen zou storten, bedenk ik me net het tegenovergestelde: zou ik niet beter wat persoonlijk(er) gaan bloggen?

In ieder geval is het een enorme troost te weten dat zelfs iemand die al jarenlang in het blogwereldje rondhangt (en er ook d’r handen vuilmaakte, dat spreekt), blijkbaar nog twijfelt. Maar goed, een blogger twijfelt of hij is geen mens, toch?

Wat is er dan mis met het informatief blog dat Blogtrommel.com heet?

Internetgids

Afgaande op de gestage aangroei van de volgersgroep, de respons en de reacties die ik van jullie, beste lezers krijg is er inderdaad bar weinig aan het handje. En zelfs Google posteert mijn berichten intussen regelmatig bovenaan in de zoekresultaten wanneer mensen zoeken op de voor Blogtrommel.com relevante keywords. Dat laatste is trouwens meer dan een opluchting, want het bevestigt ook dat ik jullie niets wijsmaak…

En hoewel ik nog steeds graag aan dit webstekje bouw, vraag ik me vaker dan me lief is af of ik niet zo stilaan oude wijn in nieuwe zakken begin te verkopen. Komt er zo langzamerhand geen sleet op de formule?

Het voorraadje ‘goedkope’ en makkelijk toepasbare tips en trucs ‘om je blog succesvol te maken’ is niet eindeloos en intussen zal ook al wel voor iedereen duidelijk zijn welke bloggers ik graag (zou) volg(en) en waarom. Bovendien dirigeert het blogwereldje zich met rasse schreden in een richting waarin ik me allerminst thuisvoel. En aangezien ik weinig zin heb om mijn niche nog te verkleinen…

Blogtrommel.com zal haar rol als internetgids (tja, als je je niets verbeeldt ben je niets) 🙂 dus niet eeuwig en drie dagen kunnen blijven spelen.

De blogosfeer van de toekomst is aan de tieners en twintigers. Het gaat allicht wat te ver om te zeggen dat mid-veertigers er niks meer te zoeken hebben, maar het is zeker niet meer aan hen om er de bakens uit te zetten.

Dus ja, op iets langere termijn betekent dit exit Blogtrommel.com. Toch zeker in z’n huidige vorm.

En wat daarna dan?

Schieten op alles wat beweegt!

Dat is nog even koffiedik kijken. Ergens lijkt me zo’n lifeblog wel woest aantrekkelijk: lekker ouwehoeren over de ondraaglijke lichtheid van mijn bestaan. Bij wijze van afwisseling kan ik dan schieten op alles wat zich in mijn directe of iets verdere omgeving beweegt. En het fijnste van al is nog dat noch de feiten moeten kloppen, noch de argumentatie – als je die al geeft – enige steek moet houden. Dat lucht in ieder geval lekker op en misschien word ik er zelfs een beter mens door!

Het staat anderzijds wel al een paal boven water dat ik dan mijn comfort zone verlaat. Dat mag dan al heilzaam zijn voor mijn persoonlijke groei, het is nog maar de vraag of jij op dit soort verhalen zit te wachten.

Want mijn leven mag dan – volgens sommigen althans – allesbehalve doorsnee worden genoemd, ik betwijfel of mijn persoon en/of het leven dat ik leid boeiend genoeg is om er jullie met enige regelmaat over te kunnen berichten.

En over de privacy issues heb ik het dan nog niet eens! In real life is het gezien mijn situatie al aartsmoeilijk om een en ander voor mezelf te houden, dus ik voel zeker niet de dringende behoefte om zelfs maar een deel van mijn hebben en houden aan het wereldwijde web toe te vertrouwen.

An sich hoeft dat niet eens zo’n groot probleem te vormen: roer er een flinke scheut fictie doorheen et voilà!

Hoe dichter je bij jezelf blogt, hoe beter je moet kunnen schrijven! En daar wringt het schoentje. Mijn schrijven gedijt het best wanneer het volstaat me min of meer aan de feiten en cijfers te houden en er geen beroep moet gedaan worden op mijn verbeelding om dingen te verdraaien, vergoelijken of te verbergen.

Bloggen met impact

Alle hierboven geformuleerde bedenkingen en bezwaren zouden in één klap weggeveegd kunnen worden als ik mezelf ervan kon overtuigen van het feit dat een blogger in de eerste plaats voor zichzelf blogt. Dat populaire mantra staat ongetwijfeld stoer, maar het is gewoon klinkklare onzin wat mij betreft!

Vermits (goed) bloggen een nogal veeleisende, bij momenten zelfs slopende hobby is wil ik er wel wat voor terug: erkenning, aanhang, waardering, reacties, feedback, inspiratie om maar iets te noemen.

Die broodnodige brandstof voor iedere blogger is zoveel makkelijker te vinden/verkrijgen binnen de relatieve beslotenheid van een informatief blog. De doorwinterde lifebloggers, zich nu en dan uitermate kwetsbaar opstellend, dàt zijn de echte helden van de blogosfeer!

Ik blog, dus ik twijfel.

Ik twijfel, dus ik leef.

Ik leef, dus ik blog.

Brief aan de beautybloggers

Zemanta Related Posts ThumbnailHey meiden!

Ja, jullie zullen het me vast niet kwalijk nemen dat ik jullie aanspreek zoals jullie steevast je eigen doelgroep aanspreken.

We weten het allemaal: beauty- en lifestyleblogs zijn booming business en sommigen onder jullie verdienen met die business intussen een dik belegde boterham.

Dat geld, de roem en de gratis producten – niet noodzakelijk in die volgorde – steekt jullie begrijpelijkerwijs de ogen uit. Een blog opzetten vereist echter weinig geld noch technologische kennis, dus wat let je om een beautyblog te starten? Niets!

Het is aandoenlijk, dat kinderlijk enthousiasme waarmee jullie pastelroze webstekjes online zetten in de hoop er ooit een stuiver aan over te houden of uit te groeien tot de nieuwe Beautygloss.nl of Cyntia Schultz.

Op zich is er bar weinig mis met een flinke portie ambitie. Het probleem is alleen dat jullie niet de enigen zijn die daarmee bezig zijn. Je kan intussen zowat de straat plaveien met pastelkleurige sites die dames tussen 10 en 45 vertellen welk smeerseltje er nu weer in hun beautycase ontbreekt. De concurrentie is dus moordend, de geleverde content bijlange na niet onderscheidend genoeg om het kopje boven het landschap uit te steken.

Voor de lol (of voor mijn vrouw) breng ik af en toe wel eens een bezoekje aan een cosmetica-afdeling. Steevast val ik achterover als ik naar het prijskaartje kijk dat aan sommige beautyproducten hangt.

Om maar te zeggen dat ik wel snap waarom vele beautybloggers zo wanhopig naar gratis producten hengelen. Zeker in het begin van de bloggers carrière blijft het bij wanhopig hengelen: een weblog die hoop en al enkele maanden in de lucht is, gezegend met slechts een handvol bezoekers (maar mét tarievenkaart); ik kan me vergissen, maar het is niet iets waar fabrikanten, bedrijven en organisaties op zitten te wachten.

Diezelfde bedrijven verwachten (veel) originele, in goed lopende zinnen verpakte inhoud die duizenden unieke bezoekers op de been brengt.

Overigens hebben al die beautyblogs me ook iets wezenlijks geleerd: Google (en ook WordPress.com) nemen het niet zo nauw met hun eigen ‘algemene voorwaarden.’ Dat is althans de indruk die ik krijg als ik het aantal Blogspot-blogs tel dat schaamteloos commerciële activiteiten ontwikkelt. In theorie is zulks gewoon verboden.

En over bezoekers gesproken: wie zijn dat eigenlijk? Zijn het geïnteresseerde dames op zoek naar degelijke info over een bepaald product of wordt je blog vooral onder de voet gelopen door collega beauties die enkel komen kijken omdat jij bij hun een reactie achterliet genre “Hé meid, wat een leuk geschreven artikel?” In het slechtste geval zijn ze er misschien enkel op uit om je ideeën te jatten. Het gevaar voor inteelt loert altijd om de hoek!

Vandaag een beautyblog beginnen is eigenlijk gekkenwerk. Wil je desondanks toch opschuiven richting MissLipgloss en mascha? Dan is het in ieder geval compleet zinloos om met z’n allen in één en hetzelfde gat te duiken. Je hebt wel enige kans op slagen als je verzot bent op bloggen, bereid bent in een zeer kleine niche te kruipen en het hoe dan ook helemaal anders aan te pakken dan je grote voorbeelden én je collega-bloggers.

Met deze aartsmoeilijke opdracht (dat besef ik wel) wens ik je graag alle succes toe!

Collegiale groet,

Sharp Ben

 

De schreeuwerige Nederlanders en de timide Belgen

Sharp Ben In persona

Weer zo’n gevaarlijke, veralgemenende titel. Maar wat wil je, het schrijft zo lekker en vooral: in het cliché schuilt minstens een grond van waarheid…

Sharp Ben In personaDestijds begon ik dit blog met een duidelijk doel voor ogen: de Belg (Vlaming) aan het bloggen krijgen. Is dat nodig dan? Nou, en of! Grasduin doorheen deze startpagina en je merkt meteen dat het aantal Belgische blogs ondervertegenwoordigd is.

Vrije meningsuiting

Kunnen Belgen niet schrijven, dan? Oh jawel! Doorgaans net iets beter dan de gemiddelde Nederlander zelfs, maar ze beseffen dat onvoldoende. Onze noorderburen gooien zonder enig probleem verhalen op het web in de trant van: “Die verdomde kutmarokkaantjes hebbe me auto gepikt! Hun hebbe een probleem met ons normen en waarde…” Mijn meest extraverte landgenoot heeft het in dat geval over: “Die jongelui met een Maghrebijnse achtergrond hebben mijn wagen gestolen. Zij hebben klaarblijkelijk een probleempje met ons stelsel van normen en waarden…”

Beide versies van het verhaal zijn niet te lezen, laat dat duidelijk zijn. En ik wil me ook bij voorbaat excuseren voor het gebrek aan politieke correctheid bij de keuze van bovenstaand voorbeeld.

Waar het mij om gaat is dat Nederlanders zich blijkbaar veel makkelijker beroepen op de ‘vrijheid van meningsuiting’ – en die mening dus ook luidkeels ventileren – terwijl een doorsnee Vlaming wel een mening heeft, maar urenlang zit te zwoegen op een manier om een en ander fatsoenlijk onder woorden te brengen. Als hij al niet veel eerder tot de conclusie is gekomen dat eigenlijk niemand op het web enige uitstaans heeft met wat hem is overkomen. Noch met het feit dat zijn auto is gestolen an sich, noch met wat hij denkt over het geboefte met roots aan de overkant van de straat van Gibraltar.

Hand aan de ploeg

Die openheid zorgt ervoor dat het de Nederlander is die de blogosfeer in beweging zet. Of in rep en roer, het is maar hoe je het bekijkt. Dat Hollands enthousiasme en dito hand-aan-de-ploeg mentaliteit van onze noorderburen mag dus zeker zijn voordelen hebben, voor ons Belgen is het niet zelden wat teveel van het goede.

Als blogger kan je daar echter maar beter aan wennen. Wanneer je Nederlandse bezoeker vindt dat het met je blog, de verkeerde kant uitgaat, is de kans niet onbestaande dat hij/zij dat op een ongezouten manier middels een commentaar onder je bericht laat weten.

Zijn/haar Belgische collega denkt er het zijne/hare van en verdwijnt (voorgoed) van het toneel, of stuurt een al bij al vriendelijk mailtje genre: “Beste blogger, u heeft een geweldige site, maar tot mijn spijt moet ik zeggen dat…”

Samenwerken met een Nederlandse blogger is trouwens ook een wat aparte ervaring voor mij. Via sociale media wordt me gevraagd een gastblog te plegen en terwijl ik nog afwegingen zit te maken (principieel ben ik er wel voor te vinden), valt er een mail in de bus met daarin een login voor het blog in kwestie, een lijst met mogelijke blogonderwerpen en het verzoek even te laten weten wanneer ik het eerste stuk kan aanleveren. Een Belg zou zulks toch anders aanpakken…

Van buitenaf gezien lijkt het alsof iedere Nederlandse ondernemer – hoe klein ook – niet alleen een website heeft, maar ook nog eens actief is op social media. Zijn Belgische collega vindt een statische site van het type Home-Over ons-Diensten-Tarieven-Contact al meer dan gek genoeg.

Free podium

Op het blog van de Nederlander staat de blogger in vol ornaat te pronken, worden meningen, ideeën gevoelens, producten, familieperikelen, akkefietjes met bazen en andere overheden, politieke overtuigingen, nieuwe relaties, nieuwe haar- en klederdracht, en god weet wat al niet meer breed uitgesmeerd. Zijn Vlaamse collega blogt in stilte voort, terwijl slechts een handvol intimi van zijn blog af weet. Het lijkt wel alsof hij zich schaamt voor zijn eigen creativiteit.

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Nederlanders het internet vooral zien als een groot free podium annex quasi gratis promotiekanaal voor producten en ideeën van allerlei slag, terwijl wij Belgen het net zien als één grote speeltuin ter lering ende vermaak van onszelf.

Dominantie uit het noorden

Enfin, ik probeer maar te raden waarom Blogtrommel.com (en ikzelf) zoveel te danken heb aan onze Nederlandse vrienden. Vrijwel alles wat ik  weet over het bloggen, het gebruik van social media en internet-marketing weet ik dankzij mededeelzame Nederlanders. Zij proberen ook in grote getalen de tips toe te passen. Want Nederlanders begrijpen dat het web aan de lawaaimakers, aan hen die handig kunnen gebruikmaken van de mogelijkheden die het biedt en aan hen die zo nu en dan het risico durven lopen serieus op hun gezicht te gaan. Ik kan alleen maar hopen dat Belgen hier in alle stilte de lekkere content van het scherm komen schrapen.

Bij nader inzien kan het simpele feit dat ik ‘het vak’ bij Nederlanders heb geleerd – en dus hun gewoontes overneem – ook al wat verklaren, natuurlijk…

Het is duidelijk dat de beroemde Nederlandse koopmansgeest de Nederlandstalige blogosfeer domineert en de Vlamingen tot een rol in de marge dwingt. Dat is erg jammer, want een iets betere verhouding Nederland-Vlaanderen maakt het Nederlandstalige internet ongetwijfeld een stuk minder commercieel schreeuwerig, minder vluchtig, minder direct, bedachtzamer, bezadigder, minder leuk en opgefokt. Meer mijn smaak. Voor de afwisseling…

De schreeuwerige Nederlanders en de timide Belgen mogen hieronder laten weten hoe groot het (on)gelijk van deze Belg is!

Fysieke paraatheid

Sharp Ben In persona

Sharp Ben In personaWaar het precies vandaan komt weet ik niet. In het blogwereldje bestaat ergens een ongeschreven regel dat je je als blogger nooit verantwoordt omwille van je veranderend gebruik van social media. En al helemaal niet voor het feit dat er minder berichten op je blog verschijnen. “It’s all part of the game!”, dat soort retoriek.

Zelf vind ik dat jij als lezer/volger/fan het recht hebt om te weten wanneer jouw blogger niet in zijn normale doen is. Zeker wanneer zulks gevolgen heeft voor de activiteiten rondom zijn blog. Het is niet de eerste wet die hier probleemloos met de voeten getreden wordt. De laatste evenmin.

Aanhoudende lichamelijke klachten dwingen mij ertoe veel minder tijd achter de pc door te brengen. Noodgedwongen – en met pijn in het hart – zal ik dus andere prioriteiten moeten stellen.

De eerste gevolgen zijn al een tijdje te voelen op de blogs die ik al even van redelijk nabij volg: mijn bezoeken zijn minder frequent, mijn commentaren nog schaarser dan ze al waren. Mijn welgemeende excuses daarvoor.

Ook zal ik in de komende tijd een stuk minder actief zijn op sociale media. In ieder geval zal ik meer lurken dan dat ik zelf aan de discussies bijdraag. Minder (spontaan) helpende handen uitsteken ook. Het is in dezen trouwens gewoon ook een zelfbeschermingsmaatregel. Kwestie van de kat niet te vaak te dicht bij de melk te zetten…

Wel is het de bedoeling verder te blijven werken aan Blogtrommel.com. Er staan wel wat spannende dingen te gebeuren in 2014.

Beste lezer, laat een en ander niet aan je hart komen (ik doe dat namelijk ook niet). Verder sta ik erop je (nu al) fijne feestdagen toe te wensen en een fantastisch sprankelend en inspiratievol 2014. In opperste fysieke paraatheid.*

*=Alles is relatief, dat weet ik wel!

De lastigste patiënt

Sharp Ben In persona

Sharp Ben In personaBeste lezer,

De kogel is door de kerk. Jij wordt getrakteerd op een nieuwe rubriek. Correctie: ik doe mezelf een splinternieuwe rubriek cadeau. Want wat wil namelijk het geval? Op termijn staat mijn eigen blogplezier op het spel!

Ik hoor je denken: “Kom, kom, zo groot kan het probleem toch niet zijn. En daarbij: ik ken wel een blog waar men je vakkundig van je probleem afhelpt…”

Natuurlijk heb je gelijk. En het aloude cliché als zouden dokters de lastigste patiënten zijn is daarmee nog maar eens bevestigd.

Mijn eerste stappen in het blogwereldje zette ik middels een persoonlijk blog van het type over-van-alles-en-nog-wat. Heel fijn, maar ook behoorlijk frustrerend, want weinig focus en dus moeilijk om echt een groot lezerspubliek aan te trekken. Dus zocht en vond ik een niche – jullie welbekend – en met de bezoekersaantallen ging het intussen de goeie kant uit.

Het zoeken naar blogs om duimen en vingers af te likken, het geven van tips om van je blog een succes te maken en het promoten/ondersteunen van leuke (blog)initiatieven, het beviel/bevalt me goed. Ik kon/kan mezelf perfect wegsteken met als perfect excuus dat niet ik (of mijn idee) het belangrijkste was, maar wel jullie blogs…

Maar – eerlijk is eerlijk – die fijne niche is ook een beetje beperkend. Alsof er in  het (mijn) leven niets belangrijkers is dan bloggen. En ja, soms krijg ik er een punthoofd van; kunnen ze me zelfs allemaal gestolen worden omdat ik het gewoon over iets anders wil hebben. Diegenen die me al een tijdje volgen weten het: ik heb niet de ambitie om tot het einde der tijden als een bloggoeroe te boek te staan.

Daarom kom ik met een nieuwe rubriek, genaamd in persona. Daarmee sla ik twee vliegen in één klap want ik kom ook tegemoet aan hen die graag een beter idee hebben van wie of wat de man achter dit blog is. In dat verband zal het altijd wel een voordeel blijven als men de moeite doet om even tussen de regels door te lezen. 

Of jij op die verhalen zit te wachten is natuurlijk koffiedik kijken, maar eigenlijk is die vraag ook weinig ter zake doend.

Vandaag heb ik trouwens nog geen benul hoe ik deze rubriek zal invullen. Zoals de zaken nu staan weet ik dat in principe geen enkel onderwerp veilig is, dat het petje van “dienstverlenende netwerker” niet altijd op zal blijven en dat de mantel der liefde meer dan eens opgeplooid in de kast zal blijven liggen.

Tot een volgende gelegenheid,