Wié wil er Youtuber worden?!

Youtuber worden. Het is de droom van vele jonge kinderen. Ziedaar het hedendaagse equivalent van fotomodel, acteur/actrice of zanger(es).

Help je als ouder je kind om die droom na te jagen? En hoever ga je daar dan in?

Met krommende tenen heb ik naar deze docu zitten kijken. Hoe dun kan de scheidslijn worden tussen hobby en kinderarbeid?

Eerste vaststelling? Influencer worden, je doet het tegenwoordig via een Youtube-kanaal en/of een Instagram-account. Bloggen, wat is dat???

De kids uit de reportage lijken het in eerste instantie we geinig te vinden. Maar gaandeweg kreeg ik  toch het gevoel dat ze ergens in meegesleurd worden. In de droom van hun ouders bijvoorbeeld… An sich hoeft dat geen probleem te zijn, maar hebben de meiden enig idee waarmee ze bezig zijn? En kunnen ze straks nog normaal functioneren als alle aandacht weg zal zijn?

Wat gezegd van de moeder die haar dochter van 3 meetroont naar een event om haar alvast even te laten wennen aan alle aandacht (en haar een voorsprong te geven tegenover haar toekomstige klasgenootjes van 6 die straks allemaal op Youtube zitten)?

En wat gezegd van papa die zegt dat zijn dochter vooral moet doen wat ze zelf leuk vindt, maar het niet kan laten zijn dochter iets anders te laten verzinnen omdat het aantal views tegenvalt? Het is diezelfde vader die bijna door de rooie gaat omdat ‘ie tijdens zijn gezinsvakantie zonder internet zit (en er dus geen filmpjes naar Youtube kunnen).

En ik? Ik word stilaan toch echt wel een dagje ouder…


Foto: via Shutterstock.com




3 Comments

  1. Ik kreeg hier echt de kriebels van. Die kinderen worden geleefd door hun ouders en alles draait om de views en likes. Dat je tegen je driejarige zegt: “denk aan je kin?” Of die vader inderdaad die alleen maar aan het aantal views denkt. En die meid bij het uitdelen van de handtekeningen, die blik, zo leeg. Het is niet meer leuk zo. Het is een verplichting voor die kinderen. Bij mijn blog is het trouwens totaal het tegenovergestelde.

  2. Ik vond de documentaire tegelijk fascinerend en triest om te zien. Ook dat oudste meisje dat op elke meet & greet-foto precies hetzelfde kijkt en geen oprechte aandacht leek te hebben voor wat ze deed. Andere mensen leren kennen, authentiek zijn en interesse in elkaar hebben is juist wat bloggen voor mij zo mooi maakt.

  3. In de marge van het bestaan houden de bloggers dapper stand. Het hoofd omhoog, de schouders recht en de borst vooruit. Blijf maar lekker schrijven. Ja, ik ben ook oud.

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.