Sharp Ben In persona

Enige tijd terug botste ik op een ietwat merkwaardige oproep van Suus.  En Karen was één van de bloggers die op de oproep reageerden. De boodschap luidde:

Ben je journalist of doe je iets anders in de media en gebruik je regelmatig stockfoto’s?

Let er dan op dat je ook stockfoto’s gebruikt met mensen van kleur.

Of ik daar – als lezer – ook wat van vind (en zo ja, wat dan)?

Schaamrood

Wel, ik weet het eigenlijk niet zo goed. Laten we het erop houden dat ik een beetje gewrongen zit met bovenstaande oproep.

En dan nog niet eens zozeer omdat ik niet achter de oproep zou staan, maar eerder omdat ik stomverbaasd, ontgoocheld, verdrietig en zelfs bang ben vanwege het feit dat een dergelijke oproep blijkbaar nog noodzakelijk is aan de vooravond van 2020. Echt, het schaamrood staat mij op de wangen!

Het zou geen issue meer mogen zijn. Mensen van kleur, vreemde afkomst, allochtonen, nieuwe Europeanen, ze horen thuis in ons straatbeeld én in de media. Om het even of ze met een blanke, zwarte gele of rode huid (of een schakering daarvan) geboren zijn. Punt.




Hellend vlak

Zelf bespeur ik – als zoon van een Congolese vader en een Belgische moeder – ook een verandering in de manier waarop autochtone Europeanen naar inwijkelingen kijken. En het maakt daarbij weinig uit of het om (oorlogs)vluchtelingen gaat, dan wel om burgers die hier geboren en getogen zijn maar een flinke dosis genetisch materiaal hebben afkomstig vanop een ander (sub)continent.

Vroeger maakte een gezonde achterdocht veel makkelijker plaats voor nieuwsgierigheid gevolgd door begrip en waardering eens de wil tot integratie er duidelijk was. Dat is nu wel even anders. Tegenwoordig zijn hardnekkige vooroordelen jegens eenieder die er anders uitziet, er een ander geloof op nahoudt (en daarvoor uitkomt) met geen stokken uit te roeien. Het is bon ton om – subtiel en minder subtiel – racistische praatjes te verkopen onder het mom van vrije meningsuiting.

En dan mag ik persoonlijk nog van geluk spreken: zo’n handicap die je onmogelijk onder de mat kan vegen is een prima bliksemafleider voor racisme en discriminatie. Maar voor hoelang nog?

Excuustruus

Goed, terug naar de oproep dan. Toch even duidelijk stellen dat het niet aan mij is om redactionele keuzes te maken voor jouw blog. Natuurlijk kan je geen dam opwerpen tegen onverdraagzaamheid door af en toe te kiezen voor stockfoto’s met mensen van kleur voor je content. Verder zijn er wat mij betreft 3 valabele redenen om gehoor te geven aan deze oproep:

  1. je vindt mensen van kleur nu eenmaal beter staan op foto
  2. de betreffende stockfoto’s passen gewoon goed bij je blog(artikel)
  3. je wil tóch een statement maken

Als je dat statement wil maken is dat natuurlijk prima. Alleen hoop ik vurig dat het daar dan niet bij blijft. De oproep – en de reactie daarop – kwam er vanuit een persoonlijke betrokkenheid voor de zaak. En dat is toe te juichen uiteraard.

Mag ik daarom hopen dat de stockfoto’s in kwestie ook in jouw geval niet gebruikt worden als excuustruus? Zo van: “Kijk mij eens politiek correct doen, ik ben geen racist, kijk maar, ik kies voor foto’s met mensen met een kleurtje!” Zo makkelijk kom je er wat mij betreft niet van af!

Krachtig signaal?

Toon je foto’s met mensen van een verschillend ras (wat is er eigenlijk mis met dat woord?) met de bedoeling een statement te maken, durf dan ook:

  • racistische en onverdraagzame commentaren – hoe subtiel ook – zonder pardon van je blog te verwijderen
  • desgevallend mensen aan te spreken op hun ontoelaatbaar racistisch betoog op social media
  • onverdraagzame mensen systematisch te ontvolgen of ontvrienden
  • het debat aan te gaan met iemand die er rond voor uitkomt op extreemrechts te stemmen

Akkoord?


Meer van dat?