Conflicthantering voor bloggers

Negatieve reacties blogOei, is dat nodig of nuttig dan?! Doorgaans niet, want bloggers staan bekend als een erg tolerant, vergevingsgezind en coöperatief ingesteld volkje. Maar gezien het feit dat een kwalitatief en performant blog soms man en paard noemt, boude stellingen poneert, en zo nu en dan op zere tenen trapt kan je er donder op zeggen dat niet iedereen alles wat op een blog verschijnt kan waarderen. 

Nu is een titel als “Conflicthantering voor bloggers” misschien wat zwaar op de hand, moet ik toegeven. Alsof bloggers om de haverklap vechtend over straat zouden rollen en hun conflicten op een andere manier zouden (moeten) beslechten dan niet-bloggers. Onzin natuurlijk!

Feit is wel dat veel bloggers diep vanbinnen bang zijn voor de confrontatie (het conflict) met hun lezer *de hand in eigen boezem steekt* en zullen daarom slechts zelden écht vrijuit bloggen. Dat is jammer en wel om verschillende redenen.

Onenigheid met je lezer is goed voor je blog

Het gaat misschien wat ver om meningsverschillen tussen jou en je lezer/volger te omarmen of zelfs te koesteren, maar toch. Nu de inhoudelijke reacties onder een blogpost alsmaar zeldzamer worden, kan je maar beter blij zijn met elke repliek. Ook al is die negatief. Zo weet je in ieder geval zeker dat je met jouw bericht een gevoelige snaar raakt. Een betere manier om erachter te komen wat er leeft bij je publiek is er niet.

Een stevige discussie brengt beweging en animo op je blog. Bovendien, een blog dat emoties losweekt wordt veel makkelijker gedeeld op social media. Twee zaken die op termijn dan weer goed zijn voor de vindbaarheid van je blog in de zoekresultaten van Google en andere zoekmachines.

Meningsverschillen brengen inspiratie om te bloggen

Ook mensen die het roerend met je oneens zijn – of notoire critici – kunnen je inspiratie bezorgen. Ze kunnen je vakkundig aan het denken zetten en jij kan het resultaat van dat denkproces eventueel in een blogbericht gieten. Interactie met je lezerspubliek heet zoiets.

In discussie gaan met je volgers maakt van jou een beter blogger

Je leert gaandeweg beter en beter omgaan met het feit dat je niet bij iedereen (altijd)  de handen op elkaar krijgt wanneer je iets publiceert. Op den duur kweek je wel een olifantenvel, maar het zijn toch vooral je diplomatische kwaliteiten en je vermogen om met steekhoudende argumenten je punt te maken die er wel bij zullen varen.

3 magische woorden

De kunst is natuurlijk om een stevige discussie niet te laten ontaarden in een oeverloos welles-nietes spelletje. Ruzies en onsmakelijke scheldpartijen over en weer kunnen we missen als  de pest op social media. Hoewel, het dient gezegd dat datzelfde geroep en getier op zichzelf al verantwoordelijk kan zijn voor aardig wat animo en dus verkeer op het blog. De bluts met de buil, zeg maar. Drie simpele woorden kunnen dan aardig van pas komen als je de lont uit het kruidvat te halen:

Gelijk heb je…

Niet dat je als blogger te pas en te onpas je lezer/bezoeker zonder slag of stoot zijn/haar gelijk moet geven. Dan lijkt het erop alsof je telkens opnieuw je staart intrekt en elke confrontatie uit de weg gaat. Vergeet niet dat jij als blogger ook ergens voor staat. Neemt niet weg dat conflicthantering voor bloggers er vooral in bestaat  alle betrokkenen in hun waarde te laten, de zaak te ontmijnen en alle partijen in staat te stellen het strijdperk met opgeheven hoofd te verlaten.

Maar goed, even terug naar die drie magische woorden. Ze maken deel uit van een bijzonder krachtige formule waarop je steeds kan terugvallen wanneer een en ander dreigt te escaleren. De formule komt er in verschillende varianten:

– Je hebt helemaal gelijk, ik zal deze fout/vergetelheid meteen rechtzetten…

– Dank voor je interessante toevoeging. Ik vrees alleen dat…

– Gelijk heb je, ik begrijp je bezorgdheid, maar je kan het ook anders bekijken.

– Ik snap je punt, maar  in het bestek van deze blogpost had ik het over…

Enfin, je merkt het: niks is zo zoet als het “krijgen van het eigen gelijk.” Door bovenstaande zinswendingen te gebruiken toon je aan dat je de mening van die ander respecteert, zonder jouw idee te ontmantelen. Tegelijk laat je meteen voelen dat je niet van plan bent een stellingenoorlog te beginnen.

Maar zoals ik al zei, verwacht ik niet dat je deze oefening vaak zult moeten maken.

Gelukkig maar!

7 antwoorden op “Conflicthantering voor bloggers”

  1. Ik herinner me dat eerder (rond 2002-2004, toen ik nog blogde onder een andere url) er veel meer ruzie werd gemaakt in de comments. Soms organiseerden sites als VKmag en retecool zelfs flames om een server ergens plat te leggen (wat dan ook nog lukte). De toon van de discussies destijds was niet altijd prettig. Tegenwoordig merk ik online dat we toch iets meer bereid zijn naar de verschillende kanten van het verhaal te kijken. En dat is een plezierige ontwikkeling.

    1. Gelukkig heb ik die tijd niet meegemaakt. Misschien zou ik dan wel gestopt zijn met bloggen, of de commentaarmogelijkheid uitgeschakeld…

  2. Een en ander licht natuurlijk aan de onderwerpen waarover je blogt. Ik kan me voorstellen dat bij sommige onderwerpen het best wel eens voor kan komen dat men het oneens is met hetgeen je zegt. Als jij bij hoog en laag zou beweren dat je met één blogpost per jaar een blog kan onderhouden en weigert om naar een ander te luisteren en enkel je eigen gelijk hoort, dan kan daar best een conflict ontstaan 😛 (Alhoewel men in dit voorbeeld waarschijnlijk zal denken “laat die idioot maar lekker denken”.

  3. Ik had wel op een andere blog van mij steeds gedoe met lezers, en uiteindelijk vond ik het wel goed geweest en heb ik de complete boel met een druk op de knop verwijderd. Deze blogdienst heeft namelijk geen echte optie om reacties te modereren, je kunt ze wel verwijderen maar zo’n gebruiker post dan doodleuk opnieuw.

    Het was overigens wel een blogdienst waar je gegarandeerd heel veel views had, en als je dan bijvoorbeeld over trolls schrijft dan kun je verwachten dat je heel wat over je heen krijgt. Maar goed op mijn huidige blog heb ik er geen last van. Er word namelijk weinig gereageerd en voorheen het meeste anoniem maar ik heb besluiten dat uit te zetten, want de anonieme reageer optie word het meest misbruikt.

  4. Ik heb een aantal jaren terug een helpdesk uit het slob getrokken en heb op die manier veel ervaring opgedaan met conflictbeheersing. Dat was hoofdzakelijk via de telefoon en een beetje via de mail. Aan de telefoon is nog directer en dan moet je nog tactischer met mensen omgaan. Een weblog is wat eenvoudiger, je kan daar een tijdje langer over een antwoord nadenken en bedenken wat de gevolgen van je antwoord zullen zijn.

    Op mijn weblog heb ik het overigens vrijwel niet nodig. Ik trek weinig betweters of ruziezoekers aan. Heeft ook te maken met mijn manier van bloggen, die vooral berust op eigen ervaringen uit m’n directe omgeving en niet op simpele meningen over uitgekauwd nieuws van de TV, waar een ieder zijn of haar simpele mening tegenover kan stellen.

    Maar als reageerders gelijk hebben, en ik het verkeerd heb gezien, dan krijgen ze van mij gelijk. Dat geldt niet alleen bij bloggen, maar ook hoe ik met kennissen, familie, vrienden en wildvreemden om ga.

    1. Nee, ik heb hier zelf ook nog nooit brandjes moeten blussen. Gelukkig maar! Sommige onderwerpen lenen zich inderdaad veel meer tot polemiek dan andere.

      Veel hangt ook af van je eigen schrijfstijl en taalgebruik: schrijf vriendelijk en behoudend, en je krijgt vriendelijke en behoudende reacties terug…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.