Op de blog af: Schrijfblokjes

De rubriek waar bijzondere bloggers vrijuit het verhaal achter hun blog vertellen is terug van (te lang) weggeweest. Vandaag in “Op de blog af” geeft Mindel ons een kijkje achter de schermen van haar Schrijfblokjes.

1. Waar ik altijd nieuwsgierig naar ben: weet je nog wat de concrete aanleiding (of gebeurtenis) was om met Mindelblokhuizen.nl (Schrijfblokjes) te beginnen?

M: Ons wijkkrantje waar ik hoofdredacteur van was, werd tanende en sowieso had ik zin en tijd wat meer te doen met schrijven in januari 2012. Bloggen begon net een beetje trendy te worden en dat werd mijn doel.

Januari: een prachtig moment dus om op zoek te gaan naar een schrijfcoach die per e-mail werkte. Ik vond Nico Denhoorn van Priem uitgeverij uit het oosten des lands, die mij voor een aanvaardbare prijs een cursus columns schrijven van twaalf weken wilde geven. De spelregels waren dat de wekelijkse column maximaal 300 woorden mocht bevatten en hij gaf er per mail feedback op.

Spannende weken waarin ik bijzonder veel leerde al vond ik het af en toe lastig zijn feedback te lezen en heb ik, nadat zijn feedback voor mij te gortig werd een column met snedige humor over hem geschreven.  Dit nam hij zeer goed op! Een tweede cursus volgde, waarna ik half mei 2012 een blogsite heb laten inrichten en mijn eerste duizelig makende schreden online heb gezet.

Helaas is Nico in maart 2013 onverwacht overleden, waar ik een In Memoriam over heb geschreven.

2. Met welke ambitie startte je destijds je blog?

M: Al tijdens de eerste columns die ik instuurde naar Nico Denhoorn was ik verbaasd dat hij mijn stukjes loofde met: scherp oog voor detail, schrijftalent en veel herkenning. Vooral dat laatste deed mij steeds diepere zielenroerselen naar boven toveren. Om met hem en later mijn online lezers te delen. De stap naar online was groot maar gesterkt door mijn schrijfdocent durfde ik het aan. Nog steeds ben ik verbaasd dat ik veel herkenning oproep bij lezers. Wie had dat gedacht? Ik, die toch echt de weg weleens was kwijt geweest? Zware en diepe dalen had meegemaakt? Het werd voor mij een sport om de grenzen hierin te verkennen.

Niet alleen werkte dit helend en bevrijdend voor mij, maar ook mijn lezer kon ik gedachtegoed meegeven. En daar doe ik het voor! Dat mijn strijd tegen burn-out mij ook veel goeds heeft opgeleverd en hierdoor zin had gekregen. En dat er veel wetmatigs gevonden kan worden in gevoelsprocessen bij mensen. Dat onderwerpen waar ik over had gepiekerd met een ommezwaai naar humor en een creatieve twist zaadjes werden waaruit groei voor de lezer uit zou kunnen ontstaan. Verpakt in mijn hoogst persoonlijke gevoelens gaf en geef ik de lezer een boodschap mee.

Natuurlijk zou ik er wat mee kunnen willen verdienen. Maar ja zo werkt dat toch niet helemaal. Het ei dat ik elke week leg is voor mezelf al veel waard, maar gezien de reacties ook voor mijn fans. En dat houdt me gaande. Het spelen met woorden is ook gewoon leuk!

3. Je schrijft voornamelijk columns. Waar haal je het liefst de inspiratie vandaan?

M: Ik haal mijn inspiratie uit mijn dagelijkse leven, persoonlijke relaties en uit mijn – inmiddels rijke – doorleefde gevoelens in het verleden. Al komen die in het heden ook nog weleens tevoorschijn. Ik schrijf nooit online als ik in een dal zit, dan gebruik ik liever mijn dagboek. Met de rauwe emoties op het papier gesmeten. Voor een column heb ik toch enige afstand nodig en dat ik mijn woorden als het ware kan aankleden.

4. Waar staat je blog over 3 jaar?

M: Oef Blogtrommel Ben: dat is een moeilijke vraag. Ik hoop op verder groeiende statistieken, maar als ik jou moet geloven, en dat doe ik wel, zou ik me dan ook meer in de technische kant moeten verdiepen, zoals in SEO. En daar heb ik weerstand tegen. Ik vind het al heel wat dat ik tegenwoordig focus keywords invul en zo, waardoor SEO en Yoast op groen komen te staan. Qua inhoud varieer ik nog weleens. Zoekende naar wijze stukjes zonder al te diepe emoties. Of schrijf ook huis-, tuin- en keukenstukjes. Ook ik heb niet altijd zin om de diepte in te gaan. Al krijg ik op dit laatste de meest mooie reacties. Die mij dan weer aan het denken zetten. Waardoor er weer interactie kan ontstaan.

Of ik ooit fantasievol zou willen en kunnen schrijven?

Daarnaast wil ik schrijftrainingen op video of via vlog uit gaan geven. Maar zou ik graag samenwerken met een ander. En ja die ander heb ik nog steeds niet gevonden. (Meld je lezer als je hier ook zin in hebt). Ik heb in 2015 workshops Nieuwsbrief Tekstschrijven gegeven. Met die basis zou ik meer kunnen doen. En video en vlogs zijn de toekomst! Mogelijk dat ik nog een Nieuwsbrief wil uitgeven voor mijn blog. Ik ben er bekend mee, omdat ik al op regelmatige basis drie Nieuwsbrieven verzorg. Voor mijn wijk, een scholingsplatform en het bedrijf van mijn eega.

5. Een aantal van je columns zijn ook in boekvorm verschenen. Hoe moeilijk was het om een selectie te maken? Hoe maakte je dan uiteindelijk de definitieve selectie?

M: Van de eerste 50 online verschenen blogs heb ik een bundel geselecteerd van 31 columns. Met grote dank aan mijn lieve vriendinnen, die hebben meegedacht. Titel: Een warme arm om je heen, pareltjes van mijmeringen opgedoken. Ik heb er nog een aantal te koop. Zelf heb ik mijn eigen columns een beetje ‘dood’ gelezen dus kan er niet meer echt onbevangen naar kijken. Hoewel ik oud werk lezen soms zeer verhelderend vind. Al maanden ligt er een vervolg op deze bundel te wachten op definitieve keuze van mij. Mijn vriendinnen hebben hun licht erover al laten schijnen. En een buurvrouw/fotografe heeft beeldmateriaal gegeven. Op de een of andere manier kom ik niet in de benen om het naar de drukker te sturen. Helaas krijg ik bij uitgevers nul op het rekest.

6. Is je denken over je blog (of het bloggen) veranderd in de loop der tijd? Is je blog gaandeweg van opzet veranderd?

M: Zo’n tweeënhalf jaar geleden heb ik de opzet van mijn site laten vernieuwen. Mogelijk dat het weer eens tijd wordt voor een nieuw jasje?

Qua inhoud heb ik meer vertrouwen gekregen in mijn schrijftalent. Was ik in het begin een nerveuze poedel en piekerde ik over vele details en gevoelens die ik beschreef, bang voor negatieve reacties, ik mag nu toch wel stellen dat ik ben uitgegroeid tot een herdershond als het ware. Herder over haar lezersschare. Al kan ik soms nog weleens hard twijfelen aan alles wat ik online slinger. De positieve reacties van lezers maken veel goed. Mijn doelgroep is de mens die door levenservaring is gelouterd. Overspannen mensen of die burn-out hebben gehad, of gewoon de dips in het leven kennen en durven kijken naar hun gevoelens.

Definitief kinderloze paren kunnen ook veel uit mijn blogs halen, al zet ik dat niet op de voorgrond. De gemiddelde jongere haakt af op mijn blog, is mijn ervaring.

Over het algemeen gaat het schrijven me nu beter af. En duik ik daarna niet direct mijn bed in van vermoeidheid weer een ei te hebben gelegd. Ik ga minder vaak de diepte in de laatste tijd en sleutel nog erg aan de vorm. Het leuke is, dat ik me soms voorneem over iets te schrijven, maar dat al schrijvende vanzelf een andere vorm ontstaat. Een voorbeeld is mijn onlangs overleden kat Mara. Ik was van plan over haar hele 20-jarige leven te schrijven, maar bleek zo vol te zitten van haar laatste aflopende vijf dagen dat het alleen daarover ging. Soms gaat mijn creatieve deel van mijn geest een eigen weg! Dan zit ik in een heerlijke flow, waarbij ik mijn opgelegde max. 400 woorden soms dan ook overschrijdt. Mara:

Van te voren bedenk ik bijna altijd een titel van één woord (voor SEO te kort maar heb ik maling aan) en al schrijvende associeer ik soms hele andere kanten op dan ik van tevoren had bedacht!

Teruglezend in mijn blog zie ik de persoonlijke groei die ik heb doorgemaakt.

Mmm misschien ben ik wel een onbenul of idioot dat ik het al zolang volhoud om wekelijks te bloggen. Hoewel het erg lekker is om te doen. En leuk. Inzichtgevend.

7. Kan je wat vertellen over de grootste fout die je als blogger ooit maakte? Heb je (als blogger) ergens spijt van?

M: Als ik niet lekker in mijn vel zit, baal ik als een stekker dat ik zoveel online deel. Gelukkig gaat deze twijfelkontperiode na een tijdje weer over. Als zoveel mensen herkenning vinden dan blijkt toch alleen maar dat niets menselijks me vreemd is?

Eén keer heb ik op verzoek van een dierbare een blog verwijderd. Die ging over mijn overleden moeder en mijn soms lastige relatie met haar. Die blog was wel erg persoonlijk. Jammer want het was een blog waaruit bleek dat ik er bovenuit gegroeid was.

Ik ben altijd pijnlijk getroffen als een abonnee zijn of haar abo opzegt. Ook krijg ik wel eens ongenuanceerde kritiek. Gelukkig sporadisch. Als het echt nergens op slaat naar mijn gevoel verwijder ik die kritiek.

8. Heb je grote voorbeelden als het om bloggen gaat?

M: Mijn drie meest favoriete blogs zijn van MichielZiet:  zijn serie over de oude man Piet Kreel, die nieuwe liefde vond heb ik verslonden. Nu in boekvorm. Daarnaast ook zeer veel soepel leesbaars.

De Belgische Anna Berg  heeft een grote variëteit in schrijven, maar altijd interessant.

En de blogs van de op latere leeftijd papa geworden Dirk van Boxem, die daar zo smakelijk over schrijft! Maar daarnaast een heel oeuvre biedt. Mamablogs kunnen me niet bekoren maar papa’s delen zelden hun visie op hun kroost. Een eye-opener.

9. Wat vind je zelf bloedirritant bij (het lezen van) andere blogs?

M: Schrijffouten vind ik bloedirritant. Al pretendeer ik niet dat ik totaal foutloos schrijf. Ik heb immers geen Nederlands gestudeerd. Waar ik niet van hou zijn beauty- en foodblogs. Mamablogs gaan mijn neus ook voorbij omdat ik helaas niet de geneugten mocht ontvangen van het krijgen en opvoeden van kinderen.

10. Wat is de leukste reactie/het mooiste compliment dat je ooit van een lezer kreeg?

M: Zonder iemand tekort te willen doen, want op mijn 250 ste blog van 25 juni 2017 kreeg ik zowel online als offline prachtige reacties, vond ik de reactie van Zadeltas die in één woord “leerzaam” noemde als beschrijving van mijn werk de leukste! Maar staat me ook het meeste bij omdat dit onlangs was. Eerder kreeg ik van een coach eens het compliment dat ik wist waar ik over schreef. Sowieso is het erg leuk dat een paar coaches mijn blog op FaceBook regelmatig delen. Eervol! Eigenlijk ben ik wel gezegend met vele positieve reacties.

11. Antwoord kort en krachtig:

  • Dankzij mijn blog kan ik… een boodschap meegeven en zelf emoties beter verwerken. Dankzij mijn boek kan ik wat van mijn gedachtegoed nalaten aan mijn dierbaren, daar wij helaas geen kinderen hebben.
  • Het probleem waar ik als blogger het vaakst tegenaan loop is… twijfelkontperiodes.
  • De ideale lengte voor een blogpost is…. tussen de 300 en 400 woorden.
  • De grootste voldoening bij het bloggen is… als mijn boodschap aankomt.
  • Nadelen aan het bloggen zijn er ook, namelijk… het vereist in mijn optiek behoorlijk wat discipline.
  • Het grootste misverstand over bloggen is… dat het je komt aanwaaien.
  • Ik stop met bloggen als… ik geen inspiratie meer heb en het schrijven langere tijd geforceerd gaat.
  • Reacties van lezers zijn meestal erg leerzaam en vaak (h)erkennend!

12. Wat is jouw persoonlijke “gouden blogtip?”

M: Zoek een vast tijdstip en vaste werkplek waardoor je in je achterhoofd van tevoren al gaat lopen ‘borrelen’. Opschrijfboekje of agenda bij de hand om een mooi woord in op te schrijven. Het is een manier van leven, waarbij je altijd kansen ruikt voor een mooie column. Loop niet te hard van stapel, want dat houdt geen mens vol. Zelf blog ik al ruim vijf jaar wekelijks in het weekend, alleen op mijn werkkamer. Houdt een persoon in gedachten tijdens het schrijven. En verder: oefenen, oefenen en nog eens oefenen zoals schrijfdocent destijds al beweerde.

Zo, dat waren de vragen (en de antwoorden) voor vandaag. Ik bedank Mindel voor haar tijd en openhartigheid, want dat is niet zo vanzelfsprekend. Samen bedanken we ook jou, beste lezer, voor het lezen tot aan het eind (ook al niet zo evident in deze jachtige tijden). En je wordt natuurlijk van harte uitgenodigd om de Schrijfblokjes van Mindel te ontdekken!

Op de blog af: DrsPee.nl

Logo tekstbureau DrsPee.nl Martha Pelkman

Logo tekstbureau DrsPee.nl Martha PelkmanMartha, mijn gast van vandaag is één van die bloggers die van haar hobby haar beroep wist te maken. Ze startte een paar jaar geleden haar eigen tekstbureau onder de naam DrsPee.

1. Kan je wat vertellen over het hoe en waarom van de start van Tekstbureau DrsPee.nl?

M: Na mijn studie Nederlands kwam ik in loondienst terecht bij verschillende bedrijven als webredacteur. Hier leerde ik veel over het schrijven van teksten voor het web, over wat werkt en wat niet werkt. Daarna ben ik in het onderwijs terechtgekomen: ik gaf Nederlands in het voortgezet onderwijs op verschillende scholen in de Randstad. Ik liet mij omscholen tot docent en heb drie jaar voor de klas gestaan. Vervolgens raakte ik werkloos en heb ik mijzelf ‘beziggehouden’ met bloggen, haken en andere dingen zoals WordPress. Ook tijdens deze periode heb ik veel geleerd. Nu ben ik sinds juni 2014 zelfstandig ondernemer en breng ik alles wat ik mezelf heb geleerd in praktijk.

De naam is tot stand gekomen door mijn bewondering voor Heinz Polzer. Deze man die zich Drs. P. noemde, is inmiddels overleden, maar hij vormde de inspiratie voor mijn naamgeving. Hij was zo goed met taal en zo virtuoos, dat ik hoop dat ooit te mogen benaderen. Daarnaast ben ik zelf door mijn studie drs. en mijn achternaam begint met een P. Die twee ee’s heb ik erachter gezet om niet in de problemen te komen met de auteursrechten en uit respect voor de echte drs.

2. Voor welke diensten kunnen mensen bij jou terecht?

M: Men kan bij mij terecht voor verschillende workshops. Sommige duren een middag, andere de hele dag. Een voorbeeld van een workshop die de hele dag duurt is mijn workshop fictie schrijven. Hier leren mensen verhalen schrijven: hoe begin je een verhaal, hoe eindig je en wat gebeurt er in het midden? Hoe zorg je ervoor dat een verhaal ook echt spannend blijft? Hoe schrijf je een dialoog en hoe leer je je eigen personage goed kennen?

Een andere workshop die ik geef en die een middag duurt is de cursus WordPress. Ik leer beginnende bloggers hoe WordPress werkt. Deze cursus legt echt de basis uit, zonder moeilijke termen. Iedereen die graag wil bloggen, maar niet weet hoe, kan daarvoor bij mij terecht. Dit kan zowel bij jou thuis aan de keukentafel of online via mijn nieuwe website www.drspee.academy.

3. Kan je je doorsnee klant even beschrijven?

M: Mijn doorsnee klant is iemand die wil leren over WordPress of teksten nodig heeft voor zijn website. Verder vind ik mijn klanten voornamelijk in de creatieve hoek: fotografen, bloggers die professioneler willen overkomen, webshops voor dingen die de eigenaars zelf gemaakt hebben, mensen die workshops aanbieden op divers gebied, coaches en noem maar op.

4. Kan een hobbyblogger ook bij jou aankloppen?

M: Jazeker! Hobbybloggers zijn van harte welkom. Voor hen heb ik op maat gemaakte cursussen over bloggen.

5. Je blogt over je vakgebied. Ben je niet bang op die manier (te veel) gratis expertise weg te geven aan je potentiële klanten?

M: Ik geloof in het delen van kennis. Bovendien is een groot gedeelte ook al te vinden bij anderen op het internet. Mijn grootste doel is mijzelf overbodig maken. Daarom deel ik graag informatie. Daarnaast zullen er altijd mensen blijven die geen aanleg hebben om iets op te schrijven, of te druk zijn om te schrijven of een website te bouwen. Daarom denk ik dat ik altijd wel werk zal hebben.

6. Wanneer je in opdracht van derden schrijft moet je – dat stel ik me tenminste zo voor – vaak in de huid van je opdrachtgever kruipen. Hoe lastig is dat? Lukt het altijd even goed?

M: Dat is enorm lastig. Ik wil daarom eigenlijk het liefste bij de opdrachtgever langs om kennis te maken in zijn ‘natuurlijke habitat’. Dat helpt me om de sfeer te bepalen en de toon van het geschrevene.

“Als je mensen niets leert, dan worden ze ook niet beter. En daarom schrijf ik dus: om kennis over te dragen, om mensen dingen te leren en dat doe ik via mijn blog. Niet voor mijn bekendheid, niet omdat ik met mijn blog geld wil verdienen, maar omdat ik vind dat kennis delen het hoogste goed is.” Veder lezen?

7. Ik weet dat het lastig is om prijskaartjes te hangen aan je diensten, maar geef ons toch eens een idee: stel dat ik je vraag om een artikel te schrijven van 1.000 woorden over – zeg eens wat – “De grootste nadelen van een zakelijk blog” Hoe zou je dat concreet aanpakken? Hoelang ben je daarmee bezig, en wat zal het me kosten?

– En is het stuk dan ook reeds geoptimaliseerd voor SEO?

M: De prijs is echt afhankelijk van hoe de opdrachtgever dit blog wil insteken en het bereik ervan. Ik kan hier heel moeilijk iets over zeggen. Ik ben ook afhankelijk van de aangeleverde informatie, hoe bekend ik ben met het onderwerp, de focuswoorden voor SEO, de toon van het artikel. Het hangt zo nauw samen met elkaar, dat het echt moeilijk is om aan te geven. Meestal ga ik gewoon maar schrijven en daarna natuurlijk ontzettend schrappen.

8. Het is doorgaans de bedoeling dat het artikel zo dicht mogelijk aansluit bij mijn schrijfstijl (als opdrachtgever) neem ik aan of is dat niet de bedoeling?

M: Als ik voor jou een blog moet schrijven, dan is dat zeker de bedoeling. Daarom wil ik graag op bezoek bij de opdrachtgever om dan in zijn of haar huid of hoofd te kunnen kruipen. Zo kan ik de stijl van de opdrachtgever het beste benaderen. Daarvoor wil ik ook graag wat teksten van de opdrachtgever bestuderen. Het helpt allemaal.

9. Wat is volgens jou de grootste fout die mensen maken bij het bloggen?

M: Wat mij betreft, is de grootste fout die gemaakt wordt bij het bloggen denken dat je moet schrijven voor je publiek. Als je dat gaat proberen, dan kun je wel opdoeken. Een lezer merkt het als je niet bij jezelf blijft in het schrijven: dan komt het gemaakt en krampachtig over. Hoe authentieker hoe beter.

10. Welke vaakgemaakte (schrijf)fout kan jou steevast de gordijnen injagen?

M: Ik heb een vreselijke aversie tegen het woord ‘me’ als bezittelijk voornaamwoord, als in: ‘me moeder’. Ik kan daar echt niet tegen. Als je het dan toch kort wil opschrijven, doe dan m’n. Dat is net zo makkelijk getypt.

11. Moeilijke vraag misschien: welk advies – vanuit jouw vakgebied – zou je willen geven voor Blogtrommel.com?

M: Mijn advies? Jemig, wie ben ik om advies te geven? Maar vanuit mijn vakgebied als schrijver zou ik zeggen: blijf wie je bent in je blog, ga je niet in allerlei bochten wringen om lezers te krijgen. Als je lezers moet krijgen, komen ze toch wel naar je toe.

12. Antwoord kort en krachtig:

  • Een zakelijk blog mag… niet alleen maar reclame maken
  • De ideale lengte voor een blogbericht is… wanneer je alles gezegd hebt wat er te zeggen is
  • De meeste inspiratie voor mijn artikels vind ik bij… het echte levenElja Daae en twitter
  • Ik stop met bloggen als… alles is gezegd op mijn manier
  • Nederlanders zijn… ambitieus…als het op bloggen aankomt
  • Belgen zijn … bescheiden… als het op bloggen aankomt.

13. Wat is jouw persoonlijke “gouden blogtip?”

M: Druk op de publiceerknop en zie waar het toe leidt!

Zo, dat waren al mijn vragen. Ik bedank Martha voor de tijd en de openhartigheid en jou voor de aandacht tot aan het eind. Bezoek zeker DrsPee.nl voor leuk gebrachte taal- en teksttips en nog veel meer!

Op de blog af: Apiedapie.com

Het is weer tijd om een blog te ontdekken aan de hand van het verhaal van een gepassioneerd blogger. Ditmaal zijn de vragen voor Apie, de stuwende kracht achter Apie(dapie is open).

1. Waar ik altijd erg nieuwsgierig naar ben: weet je nog wat de concrete gebeurtenis of aanleiding was om Apiedapie.com te starten? Hoe is Apiedapie ontstaan?Apiedapie is open

A: Oei, daar vraag je me wat! Deze had ik niet verwacht. Echt een concrete gebeurtenis was er niet. Ik herinner me dat ik ergens in 2007 merkte dat ik gaandeweg mijn vaardigheid in het schrijven van de Nederlandse taal aan het kwijtraken was. Ik was toen al een jaar of tien uit Nederland weg, woonde in Frankrijk, buitenlandse vrouw, buitenlandse collega’s en vrienden, in feite was het wekelijkse telefoongesprek op de zondagmiddag met mijn vader de enige keer dat ik nog Nederlands sprak. En voor mij voelde dat misschien nog veel vervelender dan voor veel andere expats, omdat ik het schrijven zoals ze zeggen in mijn bloed had. Al op de middelbare school scoorde ik hoog met opstellen, zo hoog dat mijn leraar Nederlands ooit “alsof je Bomans hoort” zuchtte, helaas zo hard dat de hele klas het hoorde, en ik een paar weken moest onderduiken. Ook hoofdredacteur van een schoolkrant geweest, later voor ook voor andere media gewerkt, landelijke bladen … liedteksten geschreven, televisiescripts, een heus toneelstuk, kortom altijd met schrijven bezig. Totdat ik naar het buitenland verhuisde dus.

Ik kwam op die bewuste dag in 2007, het kan ook 2008 geweest zijn, op de een of andere manier op de website van de NRC uit. Op de “achterpagina” plaatsten ze zogenaamde ikjes, oftewel anekdotes van lezers. Laagdrempelig en zeker voor die tijd keispannend, dat je dus gewoon in een echte krant kwam te staan met een simpele druk op de knop “send”. Ik stuurde dus een anekdote in, in feite om te testen of ik “het” nog had, en hopla, het zal toeval geweest zijn, twee dagen later stond die erin (de krant) en erop (de site). Onder die ikjes kon je destijds nog reageren, die reacties waren soms nog leuker dan de ikjes zelf. Heel voorzichtig begon ik daar ook mee te praten, gewoon om te kijken, of ze op me gingen reageren, of ik ook zo grappig, scherp en gevat kon zijn als die mensen. Dat lukte, ik werd al snel opgenomen en kletste algauw honderduit mee alsof ik nooit anders had gedaan. En al doende kwam de taal weer terug.

Helaas hield de NRC ermee op, de ikjes werden nog wel geplaatst, maar je kon niet meer reageren. Waar moest ik heen? Er was een site van een gesjeesde journalist van een ander dagblad die zich speciaal op expats richtte en die ging de ikjes herplaatsen, en daar verhuisden ook de reageerders naartoe. Al gauw begon het te kriebelen en ging ik daar ook wat grotere stukjes schrijven, reportages, gefingeerde interviews … Kwam d’r allemaal op. Maar na een jaar of wat ontdekte ik bij toeval dat die site veel artikelen plaatste die gejat waren van andere sites en blogs, gewoon onder eigen naam geherpubliceerd, zonder enige bronvermelding. Zelfs reacties op andere blogs bleken naar die site te worden overgeheveld en onder gefingeerde andere pseudo’s geplaatst, alsof er dus een levendige discussie op die site plaatshad. Dat vond ik zo sneu dat ik daar niet meer aan mee wilde doen.

Toen kwam ik op het VK.blog uit, de site van de Volkskrant voor bloggers (toen keimodern en net in opkomst, burgerjournalistiek noemden ze het en het was spannend en er kon heel veel). Daar tuigde ik mijn eerste echte eigen blog op. Ik vulde het met ouwe en nieuwe verhalen en kreeg leuke reacties.

Helaas, alsof het zo moest zijn, ook de Volkskrant trok de stekker eruit, het was allemaal te veel werk, en de burgerjournalisten hadden niet altijd de kwaliteit die ze op hun site wilden zien. Gelijk hadden ze, er waren prachtige blogs, maar er was ook heel veel tenenkrommende rotzooi. Maar ik had het bloggen inmiddels geleerd en tuigde mijn site op WordPress op. En daar zit ik nog steeds. Zo is Apiedapie dus ontstaan.

Zo, dit is met afstand het allerlangste antwoord dat je ooit op die vraag hebt gehad. Zeker weten. Toch? En ik hou me nog in.

2. Hoe verliep de keuze van je blognaam?

A: Ja, da’s een gek misverstandje. Veel mensen denken dat Apie Dapie mijn pseudo is. Maar het is mijn echte naam. Mijn moeder had me Anton willen noemen, maar mijn vader wilde lollig zijn en kwam met Apie Dapie terug van de burgerlijke stand in plaats van met Anton Dapie. Volgens mijn oma had hij gedronken. De hele familie schaamde zich de ogen uit de kop en dus gebruik ik in het dagelijkse leven een pseudo. Dat kon in die tijd makkelijker dan nu. Je had nog geen burgernummers en zo. Geloof het of niet, maar er is afgezien van mijn geboortebewijs geen enkel officieel document met mijn echte naam. Schoolrapporten? Je zult er geen eentje met Apiedapie tegenkomen. Niemand in de klas op de lagere school en daarna heeft ooit geweten dat ik Apie heet. Zelfs vriendinnetjes niet. Rijbewijs? Nope, schuilnaam! Zelfs paspoort, huurcontract, belastingaangiften … nergens staat Dapie op.

3. Beetje rare vraag misschien, maar waar gààt dit blog eigenlijk over? Is er een rode draad? Er lijkt me namelijk geen touw aan vast te knopen, anders dan dat een groep mensen gezegend met een virtuoze, satirische pen de vrijheid wordt gelaten om vooral hun ding te doen. Een bewuste keuze neem ik aan?

A: Een heel rare vraag ja. Heb je je niet voorbereid dan? Beetje slap zitten surfen, maar niet echt gelezen, niet af en toe gestopt en naar diepere betekenissen gezocht? Mensen om je heen om raad gevraagd? Nee hoor, Apie zal het me wel vertellen. Valt me tegen, maar goed, het is jouw interview en ik moet aardig blijven. Het staat toch echt duidelijk in de header van het blog. Op “Apie is open” staan Verhalen, Ikjes, Kunst, Tips, Rijmpjes, Versjes, Gedichten, Referenda, Vragen, Reacties, Sneren, Links, Foto’s, Video’s en Koppen van Apiedapie en Anderen. Daar is toch geen woord Spaans bij? En dat staat er toch ook allemaal?

Een rode draad is inderdaad moeilijk te ontdekken, of het zou het leven moeten zijn, en het allemaal niet al te serieus te nemen, maar anderzijds gevoelens en serieuzigheid gewoon toe te laten, je daar niet voor te schamen.

In het begin werd het blog voor de volle 100% door mij gevuld, qua teksten, versjes en plaatjes en alles. Maar de reageerders bleken bij mij dagelijks de ikjes te willen bespreken, zoals ze op de NRC gewend waren. Die reacties waren bij vlagen echt briljant, keigeestig, gevoelig, vilein, heel mooi allemaal, vooral die van de illustere DSR: De Schrijvende Rechter. Om ze niet verloren te laten gaan begon ik de mooiste van de afgelopen week dus op maandag samen te vatten en te archiveren. Al gauw was het net als met Wim Kan: word ik genoemd – in goede of slechte zin – was keibelangrijk voor mijn reageerders. De maandagmiddagen na 13:00 uur werd er nauwelijks nog gewerkt. En mensen gingen klagen dat reacties op andere rubrieken geen kans hadden om te worden genoemd. Ik ging er ook zelf steeds meer lol in krijgen en ging er van alles en nog wat in verwerken. Het werd in feite een soort van persoonlijke weekopening. Nou, dat intro dat de week afsluit en de nieuwe week aftrapt is dus de core van het blog geworden, een (meestal) soepel aan elkaar geschreven overzicht van alle reacties op het blog zelf. Reacties die in de vele honderden lopen, ik scrol ze allemaal door in het weekend en maak er een samenvatting van. De 100e, 200e, 300e enz. reactie op de introdraad wordt de week daarop beloond met een lepeltje. Dat stimuleert het reageren natuurlijk ook wel, het is een heel fraai lepeltje. Echt Hollands, mooi voor mijn lezers die voor een groot deel in het buitenland wonen.

Een ander vast onderdeel van het blog is een dagelijkse Kunstrubriek, daarin plaatst ene Heer Rozenwater samen met zijn gecertificeerde vriendin dagelijks een kunstzinnig plaatje (schilderij, beeldje, foto) dat we dan gezellig gaan bespreken. Hoe de kunstenaar het beter had kunnen doen, dat soort dingen, nuttige tips. En de lolbroeken en -jurken onder ons verzinnen er onderschriften bij, zo lollig en bizar mogelijk. Heer Rozenwater kiest de volgende dag het beste onderschrift. En zelf neem ik heel af en toe een kop op in de prestigieuze Eregalerij der Keigroten.

En tja, een jaar of twee geleden of daaromtrent begonnen bij verschillende reageerders de schrijfklieren te jeuken. De een na de ander ging eigen verhalen insturen, eerst in het reactieveld, die ik er uithaalde en een eigen plaatsje gaf, toen via de email. Tot mijn verbazing hadden ze stuk voor stuk een echt hoge literaire kwaliteit, ook van mensen van wie ik dat het minst had verwacht, zoals voormelde DSR. Ik begon ze dus met heel veel liefde en zorg te redigeren, te illustreren, op te maken – kenmerkend dingetje is bijvoorbeeld de links- of rechtsuitspringende block quote – en op de sociale media te promoten. De verhalen van DSR zijn inmiddels op zijn verzoek weer van de site gehaald, keizonde, maar goed, ze waren erg persoonlijk.

Ook ene Timmerark heeft een fascinerend 18-delig feuilleton over zijn leven weer laten verwijderen. Het heette “Ik ben geboren met een burnout”. Prachtig toch? Ooit komt het er weer op, hoop ik. Verder een mooie serie “Dingen die ik met mannen deed” van een vrouwelijke schrijfster, Luvienna, waarin ze heel open vertelt over haar vriendjes en … wat ze daarmee deed. Uniek als je het mij vraagt. Vijftig tinten grijs is erbij verbleekt. Dan hebben we nog schrijvers ,zoals Pawi en Letterzetter die ook prachtige autobiografische verhalen hebben geplaatst, allemaal te vinden onder het menu “feuilletons’ en sommige lopen nog.

Ikjes, Kunstkopjes en feuilletons, da’s dus de inhoud van het blog. Het gaat over het leven in Nederland en daarbuiten en de toon is plezierig. Zeloten, vervelende haatpraat, dat wordt allemaal geweerd. Eerst met zachte overreding of dwang, maar als het de spuigaten uitloopt dan verschijnt er [gemodereerd] op de passage waar de betreffende trol over de schreef ging. Personen bannen voor het leven komt vrijwel nooit voor, we hebben een Schone Lei Policy die elke maandag om 13:00 uur in principe iedereen weer toelaat, mits men zelf ook met een schone lei begint.

4. Ben je nog op zoek naar (gast)bloggers/redactieleden? Indien ja, voel je vrij om hier je oproep te plaatsen:

A: Ja hoor, gastbloggers zijn altijd welkom. Ze kunnen de artikelen opsturen via apie@apiedapie.com. Alles wordt gelezen en als het kwaliteit heeft dan wordt het in nauw overleg en met respekt geplaatst. We zijn niet hijgerig, willen niet per se beroemd of rijk worden (sommigen waaronder ikzelve zijn dat al) en dat maakt het blog tot een site waar je echt schrijf- en leesplezier kunt hebben.

Redactieleden heb ik niet nodig. Ik besteed een stukkie van mijn vrije tijd aan het blog en dat stukkie bepaalt hoeveel er gebeurt. Wat ik daarin kan doen doe ik en ben ik blij mee, maar zonder dwang. De feuilletons verschijnen dus op ongeregelde tijden, en iedereen, inclusief de schrijvers, vindt dat best. Er is ook nog een life buiten Apie, toch?

5. Is je denken over je blog (of het bloggen) veranderd in de loop der tijd? Is je blog gaandeweg van opzet veranderd?

A: Ja lekker, dat heb ik net uitgelegd! Had ik dat maar geweten. Van eigen stukkies naar community dus.

6. Zijn er bloggers naar wie je opkijkt? En waarom dan?

A: Ik heb altijd heel erg genoten van alles dat Selma schreef en fotografeerde. Selma, de Stadsfotografe van Velsen, helaas is ze veel te vroeg overleden. Haar blog is gelukkig nog open en haar familie wil een boekje met hoogtepunten maken. Verder houd ik erg van Appelvrouw, gewoon vanwege de rechtvoorzijnrape schrijfstijl. Lummel schrijft een prachtig minstgelezen kookblog ter wereld, uniek vanwege niet alleen de lekkerheid van de recepten maar ook de mooie muziekjes. Verder geniet ik van de Blogtrommel natuurlijk, een schatkist voor elke blogger.

Ik kijk trouwens tegen niemand op, zo zit ik niet in elkaar. Ik vind iets mooi en verheug me oprecht in dat moois. Goed bloggen is niet iets waar je tegen op moet kijken, ’t is gewoon iets wat sommige mensen kunnen , en de mensen die het niet kunnen hebben weer andere talenten. Bovendien wat is er mis met blogs die misschien niet zo geweldig zijn, maar waar de blogger zelf en/of zijn/haar familie en vrienden heel veel plezier aan beleven? Nou dan, zeg ik toch?

7. Kan je wat vertellen over de grootste fout die als blogger ooit maakte? Heb je (als blogger) al ergens spijt van?

A: Wat leuk, dat “al” ergens spijt van … Alsof dat voor de volle zekerheid ooit moet gaan komen. *dikke grijnsicoon*

Nou, spijt heb ik eigenlijk soms van het feit dat ik onder mijn eigen naam blog. Apiedapie klinkt op het eerste gezicht gewoon te lollig. Een naam die je in een chatrubriek ziet, een reagluurder … Ad Visser zei onlangs op de radio, in een nieuwsrubriek, letterlijk “Och, iemand die zich Apiedapie noemt die kun je niet serieus nemen”. Dat vond ik pijnlijk, vooral omdat ik toen helemaal niks lolligs had gezegd. Ik ben in de loop der tijd wat serieuzer werk gaan plaatsen, zoals gedichten en ballades, en dat komt dus misschien niet voor de volle 100% aan. Dan gaan mensen het al lezen met de instelling dat er vast een dubbele bodem in zal zitten, ze zitten te wachten op de grap … Dus ja, als ik opnieuw zou beginnen dan zou ik onder een pseudo gaan bloggen.

8. Wat vind je zelf bloedirritant bij (het lezen van) andere blogs?

A: Het persoonlijke navelstaren is aan mij niet besteed. De bloggers die zelfs de kleinste dingetjes die er in hun leven gebeuren uitgebreid met foto’s op de site zetten. Selfiecultuur, houd ik niet zo van. Tenzij het met een knipoog wordt gedaan.

Slechte layout, priegelige lettertjes, krom Nederlands, dat zijn natuurlijk ook allemaal irritaties. Ik ben een estheticus, ik houd van mooie dingen.

Waar ik heel droevig van kan worden zijn de anonieme reacties op sommige blogs. De blogs waar kennelijk alles wordt doorgelaten. De onverdraagzame, haatdragende, snerende, minachtende, laatdunkende reacties – de scheldpartijen in de richting van vooral beroemde mensen – waar sommige blogs vol mee staan. Diepe brrr … zowel van heel erg links (die vinden alles het grootkapitaal, een complot, en bankiers zijn per definitie de vijand) tot heel erg rechts (die haten alles wat mooi en gevoelig is, natuur, milieu, medemenselijkheid).

Kortom, ik houd niet van negativiteit. Blogs die vooral andere mensen belachelijk maken. Schadefreude.

Ik houd van balans, relativeren, en vooral ook luisteren naar elkaar, en dan kun je nog steeds heel stevige discussies hebben, die zijn er op mijn blog ook heel wat gevoerd en ik heb daar ook zelf vaak fors in meegedaan. Sommige passages in de meest hoogoplopende ruzies op het blog … maar oh, dat hoorde bij de andere vraag, die over “spijt van”, gelukkig maar en terug naar vraag 7 gaan we niet.

9. Wat is de leukste reactie/het mooiste compliment dat je ooit van een lezer kreeg?

A: Eh, die van jou hierboven, die over die “groep mensen gezegend met een virtuoze, satirische pen”. Die vind ik keileuk, voor de hele community en ik ben het ermee eens. Ben keiblij dat dit een groepje is dat elkaar gevonden heeft en dat het kennelijk geen incrowd clubje is, maar dat mensen zoals jij de kwaliteit zien en de sfeer proeven. En dat we ook geregeld nieuwe reageerders krijgen die ook mee willen gaan draaien. In vrijheid blijheid, je kunt bij ons rustig een week, een maand of langer wegblijven. Als je er weer bent word je gewoon weer blij begroet.

Ik herinner me ook nog een reactie van een lezer, die ik in het echie ontmoette, aan het IJ in Amsterdam. Hoewel die nooit had gereageerd, nooit enig boe noch bah had gezegd, wist hij uit zijn hoofd bijna elk blog, elke woordspeling, elke vondst te citeren. Hij las het blog dagelijks, en voelde alleen nooit de behoefte om te reageren. Vond ik leuk. Je denkt als blogger al gauw dat je alleen gelezen wordt door je reageerders, maar dat is dus niet zo.

10. Antwoord kort en krachtig:

A: Ha, alsof ik dat al niet heb gedaan, maar goed, het kan misschien allemaal nog korter en krachtiger, kom maar op, we gaan het zien.

Bloggen is leuk, want …

… schrijven en spelen met de taal is geweldig, het opmaken en publiceren van een krantje geeft gigavoldoening, en als je er dan ook nog zoveel leuke feedback op krijgt van lezers en medebloggers dan ben je toch een megaspekkoper? Dan ben je toch een gelukkig mens? Ik wel. Kei.

Het probleem waar ik als blogger het vaakst tegenaan loop is …

… dat ik heel veel meer ideeën en materiaal heb, zowel van mezelf als van anderen, dan tijd om het te bewerken en te plaatsen, en dat mijn pensioen nog zoveel jaren weg is.

De ideale lengte voor een blogpost is …

… hooguit twee of drie schermpjes vol. Oftewel, een of twee keer scrollen moet genoeg zijn om het hele verhaal te kunnen overzien. Met een lekkere layout en illustraties mag je hier natuurlijk overheen.

De meeste inspiratie voor mijn blog haal ik bij…

… mijn reageerders.

De grootste voldoening bij het bloggen is…

… het moment dat je het concept klaar hebt, op “preview” drukt en het resultaat over je scherm laat rollen. Dat ziet er zo professioneel uit, en het was zo makkelijk. Hadden we dat maar veel eerder gehad. Zoveel talent moet er verloren zijn gegaan omdat de weg naar de uitgever, het publiek gewoon niet te begaan was.

Als blogger vrees ik de dag dat …

… IS al onze schermen op zwart gooit.

Schrijffouten op je blog zijn …

… heel vervelend, althans in de artikelen, dan corrigeer ik ze ook. In de reacties vind ik het geen ramp. Alleen als ze keistorend zijn dan doe ik er iets aan.

Het grootste misverstand over bloggen is …

… dat het iets stiekums is, een hobby, liefhebberij, tijdverdrijf, suf gechat … en dus onbelangrijk en van generlei waarde. Oh ja, en dat per definitie journalisten en schrijvers die bij de oude media werken beter zijn.

Ik stop met bloggen als …

… de stekker er letterlijk uitgaat, ik bedoel, elektriciteit heb je nodig.

Reacties van lezers zijn…

… het zout in de pap, de suiker op de krent, gewoon waar het voor een groot deel om gaat. Bloggen is communicatie. Als reacties je een zorg zijn, ga dan met een roeptoeter op het strand je verhalen over de zee laten schallen. Wel effe ophouden als er een boot voorbijkomt.

11. Wat is jouw persoonlijke “gouden blogtip?”

A: Gewoon lekker doen wat in je opkomt, eerlijk blijven naar je medeschrijvers en lezers, en er vooral heel veel plezier in hebben. Jezelf niet forceren. Laat het lekker komen. En als het niet komt, dan morgen of overmorgen. Een writer’s block bestaat alleen als je van jezelf perse moet en zal … Schrijf, blog als het tintelt.

Ik onthoud vooral:

  • dat mijn research toch nog beter kan
  • dat een rode draad niet per se een must is voor een goed blog
  • dat de beste lezers van je blog misschien nooit een reactie achterlaten

Zo, al mijn vragen zijn op. Alle antwoorden zijn gegeven. Ik bedank jou, beste lezer voor het volgen tot aan het gaatje. Ook veel dank aan Apie voor zoveel openhartigheid. Hij zorgde mee voor het langste interview ooit in deze kolommen. En nu: ga en ontdek Apiedapie.com.

Op de blog af: Tessaijmker.nl

Tessa IJmker

Ze is terug van even weg geweest, de rubriek waarin ik gepassioneerde bloggers honderduit laat praten over hun troetelkind. Deze keer is mijn gast Tessa Ijmker.

1. Waar ik altijd nieuwsgierig naar ben: weet je nog wat de concrete aanleiding (of gebeurtenis) om Tessaijmker.nl te beginnen?

T: Daar moet ik wel even over nadenken. Er waren eigenlijk meerdere redenen voor die keuze: ik schreef al veel, maar het was nooit persoonlijk. Ik schreef altijd informatieve artikelen voor websites als infonu.nl en plazilla.com. Ik wilde graag persoonlijkere dingen schrijven, en op een eigen plekje zetten in plaats van een verzamelsite. Daarnaast vond ik het heerlijk om andere blogs te lezen, en daar groeide mijn droom van een eigen blog ook door. Ik besloot het gewoon te proberen, en ik heb er geen moment spijt van gehad. Ik vind bloggen super leuk!

2. Met welke ambitie startte je destijds je blog? En waar staat Tessaijmker.nl over pakweg 3 jaar?

T: Ik startte de blog puur voor dat plekje van mezelf waar ik persoonlijke stukken op kon zetten. Ik zal ook niet ontkennen dat ik droomde over lezersaantallen, maar ik wist dat er heel veel tijd overheen zou gaan voor ik zoveel lezers zou krijgen. Ik hoop dat de blog over 3 jaar nog professioneler is. Begrijp me niet verkeerd, ik sta nu ook voor de volle 100% achter mijn blog, maar over 3 jaar heb ik 3 jaar meer blogervaring en ik hoop dat je dat kunt terug zien.

3. Tessaijmker.nl is een duoblog, mag ik het zo stellen? Hoe is dat gegroeid, was het een bewuste keuze vanaf dag één?

T: Tessaijmker.nl is geen duoblog, ik ben de blog in mijn eentje gestart, en het zal ook altijd mijn blog blijven. De blog zou er alleen echt niet zijn zonder mijn technische held, Mark, die ook regelmatig op de blog genoemd wordt. Wel zijn er aantal gastbloggers die af en toe een bijdrage leveren aan tessaijmker.nl, maar alleen als het goed past bij de doelgroep en de thema’s van de blog en niet te vaak. Ik wil het wel echt persoonlijk houden.

4. Als je met meerdere mensen blogt lijkt het me niet altijd eenvoudig om de neuzen in dezelfde richting te krijgen (en te houden). Hoe pak je dat concreet aan?

T: Eigenlijk is het heel simpel. Als iemand een gastblog wil publiceren geef ik altijd aan dat het onderwerp moet passen bij de blog, en als het om een eenmalige inzending gaat spreek ik ook altijd af waar de blog over gaat. Als het niet bij mij past, publiceer ik het niet. Gelukkig is het nooit voorkomen dat ik een stuk gekregen heb die ik niet wilde publiceren.

5. Ben je nog op zoek naar extra medewerkers? Zo ja, dan mag je nu een oproep doen aan het toekomstig redactielid van je dromen:

T: Ik ben helemaal tevreden, ik zou nu niet meer gastbloggers willen. Maar een redactielid van mijn dromen schrijft spontaan, is altijd op tijd met haar stukken inzenden en schrijft over de goede onderwerpen.

6. Geef één goede reden waarom iederéén je blog zou moeten bezoeken.

T: Omdat mijn blog puur is. Wat je op tessaijmker.nl ziet, zo ben ik echt. Als je mijn blog een tijd volgt ken je mij best goed, want ik ben open in alle kanten van mij en probeer geen beter beeld van mezelf neer te zetten.

7. Is je denken over je blog (of het bloggen) veranderd in de loop der tijd? Is je blog gaandeweg van opzet veranderd?

T: Mijn blog is zeker veranderd. Ik ben begonnen met WordPress, maar ik werd maar niet helemaal tevreden. Het was allemaal net niet zoals ik het wilde, en klaagde daarover regelmatig tegen Mark. Hij heeft toen een blog voor mij gemaakt, inclusief een eigen beheersysteem. De blog is daarom precies zoals ik het wilde hebben (al worden er nu wel weer kleine wijzigingen doorgevoerd) en ook het beheersysteem is precies volgens mijn wensen. En heel fijn, als ik nu een functie mis stuur ik hem een whatsappje. Hij regelt het allemaal voor me.

Deze blog is een echte lifestyle blog. Dit wil zeggen dat mode en beauty bijvoorbeeld geen hoofdrol spelen op de blog, maar alle zaken omtrent lifestyle wel.

Tessa

8. Wauw! Je hebt dus een eigen blogsysteem. Kan je (kort) uitleggen waarin het verschilt van het doorsnee WordPress?

T: Ik doe mijn best: Het beheersysteem waar ik nu mee werk heeft 2 ‘tabbladen’. Het ene tabblad is voor de titel, de categorieën waar de posts in gepubliceerd worden, wie de blog geschreven heeft (ik heb de mogelijkheid onder verschillende namen te publiceren. Ideaal bij gastbloggers) en de tekst op de homepage. Een dingetje waar ik tegen aanliep bij WordPress is bijvoorbeeld die leesmeer-balk. Die vergat ik regelmatig waardoor ik heel vaak mijn hele blog op de homepage had staan. Nu kan dat niet, want ik geef nu een stukje tekst op die ik op de homepage wil. Soms is dat gewoon de eerste alinea, maar het kan ook een ander stuk tekst zijn.

Het andere tabblad is de hoofdtekst. Daarnaast werkt de rest ook veel simpeler, ik werk niet met allerlei menuutjes en dingetje. Ik heb 1 pagina in het beheersysteem waar ik de sidebartekst en allerlei andere dingen kan aanpassen.

Nog een voordeel is het feit dat wordpress heel zwaar is, het beheerssysteem en de website die ik heb zijn veel lichter. Dat scheelt weer in de kosten voor een hostingspakket.

9. Wie zijn jouw grote voorbeelden als het op bloggen aankomt?

T: Er zijn ontzettend veel bloggers die ik goed vind, maar mijn echte grote voorbeeld is Annemerel, van www.annemerel.com. Zij kan onwijs goed bloggen, en publiceert 2 blogsposts per dag zonder saai te worden. Daarnaast heeft ze net haar eerste boek uitgebracht, ook al zo’n topper.

10. Kan je wat vertellen over de grootste fout die als blogger ooit maakte? Heb je (als blogger) ergens spijt van?

T: De grootste fout die ik heb gemaakt is echt het beginnen bij WordPress. Hoewel ik WordPress op zich wel een fijn programma vindt, was het voor tessaijmker.nl niet ideaal. Ik ben nu zoveel blijer met hoe het er uit ziet (en hoe het werkt. Voor de lezers niet heel interessant, maar voor mij ontzettend fijn).

11. Wat vind je zelf bloedirritant bij (het lezen van) andere blogs?

T: Als bloggers heel slecht zijn in Nederlands. Een typefout oké, maar geen normale zinnen kunnen formuleren vind ik heel vervelend. Ik ben dan al snel uitgekeken op een blog en kom ook niet meer terug.

12. Wat is de leukste reactie/het mooiste compliment dat je ooit van een lezer kreeg?

T: Ik heb een keer een reactie gekregen van Annemerel, dat vond ik wel echt heel erg leuk. Daarnaast is er nu een meisje dat iedere keer op mijn stukken reageert, en daar wordt ik echt heel blij van. Dan voel ik weer dat lezers echte mensen zijn, die speciaal voor mijn verhalen langs komen.

13. Antwoord kort en krachtig:

Bloggen is leuk, want… je kunt je passie er in kwijt.

Het probleem waar ik als blogger het vaakst tegenaan loop is… inspiratiegebrek.

De ideale lengte voor een blogpost is… zolang als je nodig hebt; niet te lang, niet te kort.

De meeste inspiratie voor mijn blog haal ik… uit mijn eigen leven.

De grootste voldoening bij het bloggen is… het lezen van reacties.

Als blogger vrees ik de dag dat… alle posts plotseling verdwenen zijn.

Het grootste misverstand over bloggen is… dat het niet leuk zou zijn. Ik vind zowel het lezen als het schrijven erg leuk om te doen.

Ik stop met bloggen als… internet stopt te bestaan.

Reacties van lezers zijn… elke keer weer een reden om te lachen.

14. Wat is jouw persoonlijke “gouden blogtip”?

T: Blijf eerlijk. Zowel over de dingen die je zegt, als over de manier waarop je schrijft. Zolang je dicht bij jezelf blijft ben je altijd origineel, en kun je nooit door de mand vallen.

Bedankt voor het invullen van dit interview, ik vond het erg leuk om te doen!

Zo, dat waren alle vragen voor vandaag. Ook namens Tessa bedank ik jou, beste lezer voor je aandacht tot aan het eind. Bezoek zeker ook  Tessa’s blog. Je ontdekt er een vrolijk en gevarieerd persoonlijk blog.

Op de koffie bij Laura (van Blogaholic.nl)

BlogaholicToen Laura nu bijna een jaar geleden aankondigde te zullen starten met Blogaholic vroeg ze me:

“Zie je mij niet als een concurrent?”

“Nee, ik gun iedereen een plekje onder de zon,” was mijn complexloos antwoord.

Het valt me telkens opnieuw op dat, hoewel we beiden in dezelfde nichevijver vissen, we toch elk onze eigen insteek hebben en ook andere accenten leggen. Zo spreken we toch duidelijk een ander publiek aan, denk ik. Bovendien, alle initiatieven die een blogger vooruit kunnen helpen – en dat is hier zéker het geval – draag ik een warm hart toe.

Enfin, toen Laura vroeg of ze me mocht interviewen voor haar rubriek “Spotlights” aarzelde ik geen seconde. Het interview is nu te lezen op Blogaholic.nl.

Op de blog af: Unicorns & Fairytales

Unicorns & FairytalesZoals gewoonlijk in “Op de blog af” een kijkje in de interne keuken van een blog én een praatje over het blog(gen). Mijn gast is Nathalie, drijvende kracht achter Unicorns & Fairytales.

1. Waar ik altijd nieuwsgierig naar ben: weet je nog wat de concrete aanleiding (of gebeurtenis) om met Unicorns & fairytales te beginnen?

N:Jazeker! Ik ben altijd een bezige bij geweest. Ik ben namelijk heel creatief en hield me bezig met allerlei zaken. Ik was zwanger van Vince en ik was genoodzaakt om vroeger te stoppen met mijn werk (ik ben leerkracht) en ik kon ook niet meer sporten. Ik zat dus thuis en begon dan maar een nieuwe hobby: naaien. Ook was ik door de hormonen mezelf niet meer. Ik las het boek van Lobke Gielkens en daar stond als tip in: begin een blog. Omdat ik de droom heb om ooit zelf een boek te schrijven of te illustreren leek het me leuk een blog te beginnen zodat ik alvast kon schrijven. Zeker nadat een vriendin vertelde dat die verhalen van ‘zwanger zijn’ niet iedereen interesseerden dacht ik: ik begin een blog over mijn naaisels en zwangerschap.

2. Met welke ambitie startte je destijds je blog?

N: Eigenlijk gewoon om de mensen die wel wilden weten hoe de vorderingen gingen op de hoogte te houden en om mijn schilderwerkjes te promoten. Ik beschilderde geboortekisten, speelgoedkisten, muren en allerlei andere dingen die ik ook op de blog zette. Dus ik wou deels gewoon schrijven en deels promotie maken voor mijn eigen werkjes want ik had het idee om hier verder in te gaan.

3. Leuke blognaam heb je gekozen! Van waar het idee? Is je leven zo sprookjesachtig dan?

N: Voor de mensen die mij kennen is deze naam op mijn lijf geschreven. Ik ben altijd hypergoedgezind (of net niet) en heb een zéér levendige fantasie. Ik ben een stuiterbal die altijd veel te vertellen heeft en dat ook kleurrijk doet. Vandaar dat die naam, toen ik opzoek was naar een nieuwe naam, in mijn hoofd sprong. Ik liet toen mijn lezers kiezen tussen: the colours of my mind of deze naam en het werd deze naam. Catchy isn’t it?

4. Ik zie dat je ook lid bent van verschillende bloggernetwerken. Wat is volgens jou het voordeel hiervan?

N: Wel, ik merk toch dat dit mij iets meer volgers oplevert. Een handjevol zou ik zeggen. Maar het spoorde me aan om iets meer met mijn blog te doen. Ook springt je blog vaak in het oog. Of het nou echt iets oplevert weet ik niet, maar ik groei wel met mijn blog.

5. Geef één goede reden waarom iederéén je blog zou moeten bezoeken.

N: Ik probeer alle blogjes een originele touch te geven, een beetje mijn stijl. Ik ben enorm intensief op zoek naar nieuwe, onbekendere merkjes van kledij, musthaves en spullen voor kinderen en mama’s. Bovendien probeer ik steeds leuke winacties aan te bieden zodat mijn lezers zelf de spullen kunnen ontdekken. Leuk toch? En dan allemaal afgewisseld met persoonlijke ervaringen…

6. Is je denken over je blog (of het bloggen) veranderd in de loop der tijd? Is je blog gaandeweg van opzet veranderd?

N: Mijn blog is enorm veranderd. Ik heb lang moeten zoeken naar wat ik nou net wilde bereiken en ik heb het eindelijk gevonden. Ik ben er momenteel heel blij mee en hij is hoe ik hem nu voor ogen had. Een gezonde mix van persoonlijke dingen en samenwerkingen waar ik 100 procent achter sta. Ik zal NOOIT een samenwerking aangaan met iets dat ik zelf niet ok vind. De lay-out is ook recent veranderd naar de stijl die meer bij mij past. Voor mij is bloggen nog steeds een hobby maar wel een hobby dat mijn “bijberoep” is geworden nu ik niet meer zo intensief sport en schilder. Ik heb ook een BTW-nummer.

7. Kan je wat vertellen over de grootste fout die als blogger ooit maakte? Heb je (als blogger) ergens spijt van?

N Dit vind ik een moeilijke vraag… Ik ben aan het denken. Wel, ik denk het niet omdat ik enkel maar schrijf over dingen waar ik 100 procent achter sta. Ik denk dus niet dat ik ergens spijt over heb of een fout heb gemaakt. Misschien komt dat ooit nog, wie weet.

8. Heb je grote voorbeelden als het om bloggen gaat?

N: Mijn voorbeeld om door te zetten is Linda van Mamaliefde. Ik heb haar ook een keer ontmoet en ze geeft me vaak goede raad. Ze schrijft interessante artikels en ik kan me wel wat vinden in haar manier van denken.

9. Wat vind je zelf bloedirritant bij (het lezen van) andere blogs?

N: Als ik iets irritant vind dan lees ik het niet en klik ik het weg. Ik vind dat iedereen recht heeft om iets te schrijven, ook al vind ik dat bloedirritant. Wat ik minder graag lees zijn shoplogs over Action en andere winkels waar ik zelf veel kom omdat ik dit gewoon niet interessant vind. Maar anderen wel, dus klik ik gewoon netjes weg.

10. Wat is de leukste reactie/het mooiste compliment dat je ooit van een lezer kreeg?

N: Nou, er zei iemand dat ik haar inspireerde en dat ik zeker moest verder bloggen. Dat vind ik leuk om te lezen. Wie weet zijn er wel meer mensen die ik inspireer. Ik kom vaak mensen tegen die ik al een tijdje niet gezien heb en die beginnen spontaan over mijn blog. Dat ze mij volgen op de voet. Vaak weet ik dat niet omdat ze geen reactie achterlaten, maar die bezoekers komen van ergens dus moet er sowieso iemand zijn die mijn blog graag leest.

11. Antwoord kort en krachtig:

  • Dankzij mijn blog kan ik… Kennis maken met nieuwe mensen, merkjes, spullen en hotspots. Ik kan ook leuke foto’s trekken.
  • Het probleem waar ik als blogger het vaakst tegenaan loop is …Tijdsgebrek en druk.
  • Vlaamse bloggers zijn… in opmars 😉
  • Nederlandse bloggers zijn… heel goed in VLOGS : ze praten zo heerlijk vlotjes, ik hoor ze graag praten.
  • De meeste inspiratie voor mijn blog haal ik bij… Instagram, het dagelijkse leven, persberichten en mijn fantasie.
  • De grootste voldoening bij het bloggen is… Reacties krijgen op de postjes.
  • Nadelen aan het bloggen zijn er ook, namelijk… Vaak dezelfde ideetjes lezen van anderen, vooroordelen van mensen en heel veel tijd die je besteed achter je laptop.
  • Het grootste misverstand over bloggen is … Dat het makkelijk is. Haal maar eens inspiratie om elke dag een artikel te posten in een interessant jasje.
  • Ik stop met bloggen als … Ik het beu ben en er geen plezier meer aan beleef.
  • Reacties van lezers zijn… Enorm leuk en geeft enorm veel voldoening.

12. Wat is jouw persoonlijke “gouden blogtip”?

N: Wees jezelf en schrijf over wat jij wil. Heb je eens een week geen inspiratie dan is dat zo. Ga zeker niet gewoon exacte stukken kopiëren van anderen als je het zelf niet kan volhouden. Ja kan wel inspiratie halen uit collega bloggers maar steek het zeker in een eigen jasje en met jouw eigen stijl.

Ik onthoud vooral:

  • Twijfels bij de keuze van je blognaam? Schakel je (toekomstige) lezers in als hulplijn!
  • Dat Nederlanders betere praatjesmakers zijn dan Belgen

Zo, we zijn bij het einde gekomen van dit interview. Ook in naam van Nathalie bedank ik je voor de volgehouden aandacht. Bezoek zeker Unicorns & fairytales. Je ontdekt er een sprankelend mamablog van het gevarieerdere soort…