Elke blogger columnist?

De lage landen telden een aantal jaar geleden meer columnisten dan er werklozen waren. Dat is althans de indruk die je kreeg als je je wat verdiepte in het blogwereldje.

Stappenplan schrijven of bloggenZowat iedere blogger met een greintje ambitie die erin slaagde drie of vier goed lopende zinnen achter elkaar te produceren, aarzelde geen seconde om het label “column” aan zijn schrijfsel te hangen. Soms volledig terecht, veel vaker vond ik het etiket totaal misplaatst. En ja, ook ik trapte in die val!

Maar ja, wat wil je anders als zowel Blogger, WordPress als Google niets liever willen dan dat jij je blogberichten zo snel mogelijk in een categorietje perst? Als weblogger ben je natuurlijk met taal in de weer; je werkt toch in kolommetjes. Het labeltje “column(s)” geeft warempel een zeker je ne sais quoi aan je blog dus wat is dan eigenlijk het probleem?

Er is geen echt probleem, laat me dat duidelijk stellen. Het staat iedere blogger vrij zijn/haar blogposts te labelen naar smaak, believen en inzichten.

Wat mij betreft heeft een beetje column nood aan de volgende ingrediënten: politiek en maatschappij ( of is dat hetzelfde?), een eigen splijtende mening, een stuk of wat taaldribbles, een flinke scheut humor en – last but not least – een relevantie die verder reikt dan de persoonlijke levenssfeer.

Alle benodigdheden worden bij voorkeur gedresseerd in een makkelijk, vermakelijk  leesbaar stuk van goed 400 woorden.

Hoe dan ook, de wildgroei aan columns om me heen deed me twijfelen over wat een column nu precies is en dus ging ik onder meer te rade bij Wikipedia. Daar staat te lezen:

 

“Een column is een kort stukje proza waarin de auteur (columnist) spits en uitdagend zijn mening ventileert… “

En verder:

“… Er gelden nauwelijks beperkingen voor wat het onderwerp van een column kan zijn; het gamma reikt van huiselijke voorvallen tot de wereldpolitiek… “

Geen twijfel mogelijk, beste blogger: 80 tot 90% procent onder jullie mag zich voortaan zonder enige gêne columnist noemen. Maar mag ik het dan toch jammer vinden dat niet alle columnisten bloggers zijn?

photo credit: ^@^ina (Irina Patrascu) via photopin cc

Meer reacties onder je blog? Schrijf minder over je privéleven!

Niet helemaal ten onrechte wordt het succes van blog vaak afgemeten aan het aantal lezers dat een reactie achterlaat op je blog. Daar zit ook meteen de grootste frustratie/twijfel van menig blogger: het gemiddeld aantal reacties onder een blogbericht loopt stelselmatig terug. Maar is dat anno 2013 wel zo erg?

Aan het begin van dit blog met 16 tips om meer reacties op je blog te krijgen haalde ik al een paar redenen aan voor het uitblijven van reacties van lezers.

Ook Irene stelt naar aanleiding van een blogreview op #blogpraat vast dat er bitter weinig lezers zijn die de moeite nemen om in de pen te kruipen:

” … Inhoudelijk word ik niet of nooit gecorrigeerd, krijg ik weinig feedback, en dat doet me vaak twijfelen of ik als blogger wel zo geschikt ben. Aan ‘t aantal lezers – zowel via de site als via RSS – te zien, kan ik die twijfel koelbloedig overboard kieperen. Toch heersen er veel vraagtekens bij me. Is dat werkelijk noodzakelijk? … “ meer lezen

Allemaal heel herkenbaar. Nu is Irene iemand die al jaren blogt en ook al een flink aantal blogs op poten zette. Ze kent het klappen van de zweep. Ze weet als geen ander hoe je lezers zover krijgt om reacties uit te lokken. Er moeten dus andere verklaringen te vinden zijn.

Ik slingerde de volgende tweet de wereld in:

 

Tweet weinig bezoekers op je blog

Je leest het goed. Wil je meer reacties onder je blog? Schrijf dan minder over je privéleven.

Dan is het nu tijd voor een nadere verklaring en enige nuancering. Want natuurlijk gaat dit wat kort door de bocht (ik had dan ook slechts 140 tekens tot mijn beschikking).

Persoonlijk bloggen als in “Bloggen in een eigen stijl”

Blogs zijn haast per definitie persoonlijk. Ze vertolken de mening, de visie van de blogger in kwestie (ok, sommige groepsblogs vormen misschien een uitzondering). Daarin onderscheiden blogs zich van kranten en andere nieuwsmedia die tot op zekere hoogte worden geacht objectief te blijven en te handelen in het belang van de goegemeente.

De persoonlijkheid van de blogger komt naar voren in de onderwerpen die worden aangesneden, maar ook in (bijvoorbeeld) de layout, van de blog, de frequentie van publiceren, de schrijfstijl en dies meer. En net dat persoonlijke, dat subjectieve maakt een blog zo aantrekkelijk voor de lezer.

Persoonlijk bloggen als in “Bloggen over je privéleven”

Er zijn bloggers die – al dan niet onder een pseudoniem – (vaak) over hun privéleven bloggen. Lezers krijgen een schaamteloze blik in het leven van een blogger, de blogger deelt zijn diepste zielenroerselen met zijn bezoeker. Soms moet je als lezer ook heel goed tussen de regels kunnen lezen of de blog al een tijdje volgen eer je als bezoeker toegang krijgt tot (vermeende) privé-info.

Zo beschouw ik blogtrommel.com als een persoonlijk blog. Je komt dan wel niet te weten wat voor ranzigs ik gisteren gegeten heb, wat ik zo mooi vind aan mijn vrouw of of ik al dan niet die foute paarse tangaslip heb gekocht. Wel krijg je mijn persoonlijke visie over het reilen en zeilen in het blogwereldje, mijn persoonlijke blogtips. Dat doe ik op mijn manier, volgens mijn inzichten en in mijn eigen onnavolgbare stijl. Voor jou, beste lezer is het hele pakket te nemen of te laten…

Indringer door schroom overvallen

Eerst even terug naar bovenstaande tweet die overduidelijk vooral betrekking had op mijn tweede definitie ven persoonlijk bloggen. Het gezegde “aan jezelf herken je de ander” indachtig ging ik ervan uit dat meer mensen dit gevoel kenden. Het Twitter-bericht riep vraagtekens op, maar kon ook op bijval rekenen.

Doorgaans geldt voor een blog: “hoe persoonlijker, hoe beter.” En het logische vervolg  luidt dan: “hoe beter het blog, hoe meer kans op reacties.”

Het overkomt me vaak dat ik blogs lees waarin een blogger – tussen de regels – door zijn/haar hart uitstort, zijn of haar grootste angsten deelt en zijn of haar diepste zielenroerselen blootlegt. Dan ben ik ontroerd, sta ik paf van bewondering (ikzelf durf dit namelijk niet) en voel me zelfs bevoorrecht. Dergelijke “echte” verhalen lees ik graag, maar ze geven me vaak een wat ongemakkelijk gevoel. Niet zelden voel ik me een voyeur.

Mijn statuut van bevoorrechte voyeur verandert echter in dat van een onvervalste indringer als ik ook nog eens commentaar lever op (de situatie van) iemand die ik enkel ken binnen een al bij al virtuele wereld.

Nee, dan neem ik het blog in kwestie liever op in mijn rubriek Warm aanbevolen, maak ik er melding van in de Blogs van de week, neem ik het bewuste blog op in de startpagina met lezenswaardige blogs of verwijs ik ernaar in mijn artikelen.

Er flitst me een gedachte door het hoofd: wat zou er gebeuren wanneer een goeie buur je komt vertellen over die foute roze string die hij net kocht? Ik durf er mijn hoofd op te verwedden dat je je geen houding zou weten te geven en met je mond vol tanden zou staan. Wanneer het gaat over een nieuwe auto, nieuwe reflexcamera, fiets of aquarium, liggen de zaken net iets makkelijker, niet?

Legendarische luiheid van de lezer

Bovendien kost het zorgvuldig inhoudelijk reageren op een “gevoelig onderwerp” ook veel tijd. Tijd die zeker op het internet niet meer gemaakt wordt de dag van vandaag. Trouwens ook in het leven buiten het internet wordt almaar minder tijd genomen voor een troostend woord, gefundeerde goeie raad een goed gesprek of een stevig debat.

Als hardwerkende blogger kan je foeteren op die verwende internetter met zijn ultra-korte attention span. Je kan ook boos zijn op Twitter en andere social media die ervoor zorgen dat je bezoeker zijn appreciatie voor je werk kan tonen middels één of twee muisklikken. Het zij zo. Wen er maar aan!

Die legendarische luiheid in hoofde van de bezoeker hoeft niet perse negatief te zijn: die een of twee muisklikken waardoor je blogpost een eigen leven gaat leiden op leiden op Twitter en andere social media kunnen makkelijk een veel grotere impact hebben dan die ene potige reactie onder je blogpost, die (zeer) snel een anoniem bestaan zal gaan leiden in de donkere krochten van je weblog…

your honor, I rest my case!

 

Nog meer bedenkingen hierover?

 

Stappenplan voor het schrijven van dat lastige blogbericht

Ik hoef jou niet te vertellen dat lang niet alle berichten binnen het spreekwoordelijke halfuur online staan. En ook Sharp Ben weet het soms even niet meer. Maar geen nood, ik kan altijd terugvallen op mijn stappenplan voor het schrijven van dat lastige blogbericht.

Had ik je trouwens al gezegd dat een blogdip ook zo zijn voordelen kan hebben?

Er zijn redenen zat waarom ik zo nu en dan in een blogdip beland; om het schrijven van die volgende blogpost steeds opnieuw te blijven uitstellen: geen fut, geen zin, onvoldoende focus, geen tijd, gebrek aan onderwerpen, een gevoel van onbehagen (bij het algehele opzet van mijn blog, bijvoorbeeld), vermeend gebrek aan interesse bij mijn volgers, een algemeen gevoel van: “Waarom doe ik eigenlijk al die moeite en is het sop de kool wel waard?”

Herkenbaar (en wil je er iets aan doen)? Lees dan verder!

Stap 1: Ik vergeet mijn blog!

Een verrassende eerste stap, niet? Toch is dat echt wat er gebeurt. Al kan ik je verzekeren dat dit niet zo makkelijk is. Als het even kan ga ik zelfs bij mijn pc vandaan. Doe ik dat niet, dan bestaat de kans dat ik toch weer (gefrustreerd) aan mijn blog begin te morrelen. Dat is ook de reden waarom ik ook geen andere blogs bezoek.

Stap 2: Keep it cool & dolce far niente

Een en ander maakt mijn hoofd vrij. Tijd voor andere dingen, andere interesses. Hoe lang zo’n periode duurt? Eerlijk? Het duurt meestal niet langer dan een paar uur, in het slechtste geval hooguit enkele dagen. Maar bloggen (en schrijven) is dan ook echt mijn ding en al snel begint het weer te kriebelen. Ik verbaas me er altijd over hoe snel de ideeën en concepten opnieuw opborrelen in mijn hoofd en staan te trappelen om ermee aan de slag te gaan.

Belangrijk is dat jij je eigen tempo kiest. De kunst bestaat erin je niet te laten gek maken door deadlines, blogfrequenties, verwachtingen van lezers, collega-bloggers en dies meer… Bloggen is een hobby en het moet dus leuk blijven!

De eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat hoe langer je sabbatical duurt, des te moeilijker het doorgaans is om nadien de draad opnieuw op te nemen.

Aangezien bloggen écht, zeg maar, mijn ding is, weet ik uit ervaring dat ik er kan op vertrouwen dat de schrijfkriebels wel terug komen.

Stap 3: Ik ga vrijblijvend op zoek naar inspiratie om te bloggen

Het bloed kruipt dus toch waar het niet gaan kan. Eerder vroeg dan laat zal ik moeten schrijven; dat wéét ik gewoon. Echter, alle begin is moeilijk en dus kan het even duren eer een geschikt blogtopic zich aandient.

Doorgaans is een halfuurtje flaneren langsheen mijn favoriete blogs geen slecht begin. Dan is er ook nog het blogschrift, Dat is één van de 5 onmisbare hulpmiddelen voor iedere blogger. Het schriftje (of Word-document) is meer dan eens de start van mooie blogprojecten en bevat alle vroeger blogideeën. Het bewuste schriftje kan me nu erg goed van pas komen.

En verder put ik ook graag uit deze lijst met 50 topics om over te bloggen. Er zit altijd wel iets tussen mijn schrijfdrift kan prikkelen.

Tenslotte zal (zeker op termijn) de Bloginspirator zijn duit in het zakje doen.

Stap 4: Ik kies een onderwerp en baken het af

Laten we wel wezen, de onderwerpen om over te bloggen vind ik altijd redelijk makkelijk. Veel moeilijker heb ik het met het “stroomlijnen” van mijn ideeën. Ik wil vaak veel te veel vertellen waardoor het uiteindelijke verhaal voor jou, beste lezer, te langdradig en onsamenhangend dreigt te worden. Om dat fenomeen te tackelen neem ik graag mijn toevlucht tot het maken van een mindmap.  Het helpt mijn gedachten te ordenen en het artikel logisch op te bouwen. Een betere voorbereiding voor het eigenlijke schrijven  van de blogpost kan ik me nauwelijks indenken!

Stap 5: Ik word een kluizenaar (voor een uur)

Het is je misschien al opgevallen: tot nu toe komt er weinig “moeten en dwang” in het stappenplan voor. Vrijblijvende spielerei des te meer. Logisch, want druk is doorgaans dodelijk voor mij creativiteit en dus probeer ik het “moeten” zo lang als ook maar enigszins mogelijk is buiten de deur te houden.

Maar goed, ik kan geen omelet bakken zonder eieren te breken. Dat “vervelend” blogstuk zal op een goeie keer toch echt eens moeten geschreven worden. Om de focus te vinden (en vast te houden) is een beetje dwang toch nodig in dit stadium:

1. Ik prik een schrijfmoment

Beginnen schrijven is het moeilijkste. Ik neem er letterlijk mijn agenda bij en zoek een vrij moment om te bloggen. Let op: met bloggen bedoel ik hier “het maken van content”, en bijvoorbeeld niet het beantwoorden van reacties van mijn lezers, het prutsen aan de lay-out van Blogtrommel.com, het zoeken van geschikte plaatjes en zo meer. De duur van zo’n exclusief schrijfmoment? Eén uurtje! Meer moet dat niet zijn. Dat is meestal meer dan voldoende tijd om in ieder geval al een lekker begin te maken. Een begin dat ook ver genoeg gevorderd is om me er nadien ook maximaal toe aan te zetten het zaakje ook helemaal af te maken voor publicatie (voor zover dat binnen het uur al niet gebeurd is).

 2. Mijn onderwerp, het beeldscherm, de kookwekker en ik!

Niks meer, niks minder. Alles wat me ook maar enigszins zou kunnen afleiden van het schrijven zal voor het volgende uurtje moeten wijken:

  • ik maak van mijn vrouw een weduwe (dixit Hugo Camps)
  • mijn telefoon en gsm leg ik het zwijgen op
  • de pop-ups en andere toeters en bellen die een pc met internetverbinding kan voortbtrengen gaan op zwart (zen mode)
  • een muziekje op de achtergrond kan nog net
De Zen-modus van WordPress is een onderdeel van de zgn. Kitchen sink plugin en is te vinden onmiddellijk rechts naast de spellchecker. Je scherm wordt volledig in beslag genomen door de tekst van je blogpost en alle meldingen worden tijdelijk geblokkeerd.
De Zen-modus van WordPress is een onderdeel van de zgn. Kitchen sink plugin en is te vinden onmiddellijk rechts naast de spellchecker.
Je scherm wordt volledig in beslag genomen door de tekst van je blogpost en alle meldingen worden tijdelijk geblokkeerd.

Wat ik in godsnaam met die kookwekker aan moet? Bij het begin van mijn kluizenaarsuurtje stel ik ‘m in op 20 minuten. Dan neem ik een pauze van maximaal 10 minuten (ik verwijder me ook effectief van de pc om bijvoorbeeld iets te drinken of te snoepen) om nadien opnieuw 20 minuten te schrijven. Voordeel van deze techniek (beter bekend als de pomodorotechnique) zit hem in het feit dat ik mezelf op een subtiele manier onder druk zet om daadwerkelijk iets zinvols op papier te zetten.

De meest oplettende lezers onder jullie zullen opmerken dat het uur niet helemaal vol is gemaakt (2 x 20 minuten schrijven + 10 minuten pauze). De resterende 10 minuten kunnen gebruikt worden om nog even door te schrijven nadat de wekker is afgelopen. Het zou immers zomaar kunnen dat ik net lekker in de flow ben en dan is het zonde om dat momentum af te breken.

3. ik schrijf zonder haat en zonder vrees

Over schrijven gesproken. Dit is zowat een blauwdruk voor een blog van 500 woorden.

Tijdens de 2 x 20 minuten probeer ik me te concentreren op het “lekker schrijven”, het vrijuit formuleren van mijn gedachtegang (hoe pervers, politiek incorrect of kort door de bocht die ook is). 🙂 Het ogenblik is alleszins (nog) niet aangebroken om me zorgen te maken over bijkomstigheden zoals:

  • de “logische” structuur van mijn blogpost
  • tikfouten, dt-fouten en andere grammaticale kemels
  • linkjes
  • plaatjes, filmpjes en andere dingen die mijn blogje net dat beetje extra geven
  • de opmaak van mijn tekst

Met andere woorden: ik neem het recht in eigen handen en knijp de leraar Nederlands, de graficus, de docent journalistiek en de blogspecialist die over mijn schouder gluren vakkundig de strot dicht.

Stap 6: Afwerken en bijschaven kan later!

Mijn kluizenaarsuurtje zit er nu op. Natuurlijk is mijn blogpost nog niet af, maar als het goed is staat er wel iets dat de moeite waard is om in een later stadium te worden afgewerkt en eventueel te worden gepubliceerd. Alle dingen die ik mezelf verbood tijdens mijn kluizenaarsuurtje kunnen/moeten/mogen nu nog gebeuren.

Tot slot…

Dit uitgebreide stappenplan is in de ik-vorm geschreven. Daar is een reden voor. Het is namelijk  mijn persoonlijk plan om een writer’s block te counteren. Daarom zal lang niet alles voor iedereen werken. Het is met dit bericht zoals met alle stukken op dit blog: gebruik de tips waar jij brood in ziet, negeer de rest. Dit gezegd zijnde ben ik wel benieuwd hoever jij met dit plan zou komen.

Is dit stappenplan voor jouw bruikbaar, of helemaal niet?

photo credit: ^@^ina (Irina Patrascu) via photopin cc

3 redenen waarom een writer’s block nog zo slecht niet is

Zelfs de meest fervente, meest geroutineerde blogger komt ‘m vroeg of laat wel eens tegen: de gevreesde blogdip.
Eerder gaf ik u al tips  om zo’n writer’s block te slim af te zijn, of de komst ervan op zijn minst een poosje uit te stellen. En wanneer er echt geen lievemoederen aan helpt, adviseer ik u om de blog de blog te laten en iet totaal anders te gaan doen.
U bent echt verslaafd aan uw blog, of u voelt zich schuldig wanneer u niet “nuttig bezig bent”? Dan nog zijn er een aantal activiteiten die u kan ondernemen zonder dat u onmiddellijk uw hoofd moet breken over een volgende blogpost. En het beste nieuws: een en ander komt uw blog ten goede!

1. U maakt tijd voor de achterkant van uw blog

Een weblog heeft altijd wel van die kleine onvolkomenheden waarvan u zegt: “als ik ooit eens 5 minuten tijd heb moet ik daar eens werk van maken.” U heeft nu hét gedroomde excuus om:
  • op zoek te gaan naar die ene plugin die u eigenlijk al zo lang wou (om vervolgens die plugin te installeren)
  • te experimenteren met de template en/of de indeling van uw blog
  • uw blogposts te voorzien van (betere) tags en meta description tag als u dat nog niet deed (uw blog wordt beter vindbaar in Google)
  • shortcuts te maken naar uw populairste/meest gevraagde/meest becommentarieerde berichten (maak het uw lezer makkelijk en verhoog het aantal pageviews per bezoeker)

2. U zoekt uw (blog)inspiratie

Makkelijker gezegd dan gedaan, natuurlijk! Maar soms is die inspiratie verrassend spelenderwijs te vinden. Maak van de gelegenheid gebruik om u te herbronnen:
  • zap doorheen Youtube op zoek naar filmpjes waar u(w blog) misschien wat aan heeft
  • grasduin doorheen deze lijst met blogonderwerpen
  • duik in de catacomben van uw blog en bezoek de blogs van uw trouwste bezoekers (u doet allicht inspiratie op en bovendien is het ene plezier het andere waard). Laat daar voor de gelegenheid een zinvol inhoudelijk commentaar achter
  • ga op zoek naar de zoektermen die mensen het vaakst gebruiken om op uw blog terecht te komen
  • doe aan mindmapping of vrij schrijven
Belangrijk hierbij is dat het allemaal relatief leuk en vrijblijvend is.

3. U verzorgt de public relations van uw blog

Het is een aspect van het bloggen waarvan het belang vaak wordt onderschat en dus ook wat stiefmoederlijk wordt behandeld. Nu u (veel) minder blogt is het moment aangebroken om:
  • vooral veel andere blogs te bezoeken
  • actief te zijn op andere social media (Google Plus, Twitter en andere Facebooks)
  • contacten te leggen met collega-bloggers (voor toekomstige projecten)
  • op zoek te gaan naar een gastblogger

 

Toch (nog) zin in een volgende stap?

Stappenplan voor het schrijven van dat lastige blogbericht

Beste blogger, het gaat misschien wat ver om een writer’s block te zien als een zegen voor uw blog. Maar u moet toch toegeven dat zo’n blogdip ook zijn mooie kanten heeft. Denk aan de woorden van johan cruijff: “Elk nadeel heb zijn voordeel…”.