Ik hoef jou niet te vertellen dat lang niet alle berichten binnen het spreekwoordelijke halfuur online staan. En ook Sharp Ben weet het soms even niet meer. Maar geen nood, ik kan altijd terugvallen op mijn stappenplan voor het schrijven van dat lastige blogbericht.

Had ik je trouwens al gezegd dat een blogdip ook zo zijn voordelen kan hebben?

Er zijn redenen zat waarom ik zo nu en dan in een blogdip beland; om het schrijven van die volgende blogpost steeds opnieuw te blijven uitstellen: geen fut, geen zin, onvoldoende focus, geen tijd, gebrek aan onderwerpen, een gevoel van onbehagen (bij het algehele opzet van mijn blog, bijvoorbeeld), vermeend gebrek aan interesse bij mijn volgers, een algemeen gevoel van: “Waarom doe ik eigenlijk al die moeite en is het sop de kool wel waard?”

Herkenbaar (en wil je er iets aan doen)? Lees dan verder!

Stap 1: Ik vergeet mijn blog!

Een verrassende eerste stap, niet? Toch is dat echt wat er gebeurt. Al kan ik je verzekeren dat dit niet zo makkelijk is. Als het even kan ga ik zelfs bij mijn pc vandaan. Doe ik dat niet, dan bestaat de kans dat ik toch weer (gefrustreerd) aan mijn blog begin te morrelen. Dat is ook de reden waarom ik ook geen andere blogs bezoek.

Stap 2: Keep it cool & dolce far niente

Een en ander maakt mijn hoofd vrij. Tijd voor andere dingen, andere interesses. Hoe lang zo’n periode duurt? Eerlijk? Het duurt meestal niet langer dan een paar uur, in het slechtste geval hooguit enkele dagen. Maar bloggen (en schrijven) is dan ook echt mijn ding en al snel begint het weer te kriebelen. Ik verbaas me er altijd over hoe snel de ideeën en concepten opnieuw opborrelen in mijn hoofd en staan te trappelen om ermee aan de slag te gaan.

Belangrijk is dat jij je eigen tempo kiest. De kunst bestaat erin je niet te laten gek maken door deadlines, blogfrequenties, verwachtingen van lezers, collega-bloggers en dies meer… Bloggen is een hobby en het moet dus leuk blijven!

De eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat hoe langer je sabbatical duurt, des te moeilijker het doorgaans is om nadien de draad opnieuw op te nemen.

Aangezien bloggen écht, zeg maar, mijn ding is, weet ik uit ervaring dat ik er kan op vertrouwen dat de schrijfkriebels wel terug komen.

Stap 3: Ik ga vrijblijvend op zoek naar inspiratie om te bloggen

Het bloed kruipt dus toch waar het niet gaan kan. Eerder vroeg dan laat zal ik moeten schrijven; dat wéét ik gewoon. Echter, alle begin is moeilijk en dus kan het even duren eer een geschikt blogtopic zich aandient.

Doorgaans is een halfuurtje flaneren langsheen mijn favoriete blogs geen slecht begin. Dan is er ook nog het blogschrift, Dat is één van de 5 onmisbare hulpmiddelen voor iedere blogger. Het schriftje (of Word-document) is meer dan eens de start van mooie blogprojecten en bevat alle vroeger blogideeën. Het bewuste schriftje kan me nu erg goed van pas komen.

En verder put ik ook graag uit deze lijst met 50 topics om over te bloggen. Er zit altijd wel iets tussen mijn schrijfdrift kan prikkelen.

Tenslotte zal (zeker op termijn) de Bloginspirator zijn duit in het zakje doen.

Stap 4: Ik kies een onderwerp en baken het af

Laten we wel wezen, de onderwerpen om over te bloggen vind ik altijd redelijk makkelijk. Veel moeilijker heb ik het met het “stroomlijnen” van mijn ideeën. Ik wil vaak veel te veel vertellen waardoor het uiteindelijke verhaal voor jou, beste lezer, te langdradig en onsamenhangend dreigt te worden. Om dat fenomeen te tackelen neem ik graag mijn toevlucht tot het maken van een mindmap.  Het helpt mijn gedachten te ordenen en het artikel logisch op te bouwen. Een betere voorbereiding voor het eigenlijke schrijven  van de blogpost kan ik me nauwelijks indenken!

Stap 5: Ik word een kluizenaar (voor een uur)

Het is je misschien al opgevallen: tot nu toe komt er weinig “moeten en dwang” in het stappenplan voor. Vrijblijvende spielerei des te meer. Logisch, want druk is doorgaans dodelijk voor mij creativiteit en dus probeer ik het “moeten” zo lang als ook maar enigszins mogelijk is buiten de deur te houden.

Maar goed, ik kan geen omelet bakken zonder eieren te breken. Dat “vervelend” blogstuk zal op een goeie keer toch echt eens moeten geschreven worden. Om de focus te vinden (en vast te houden) is een beetje dwang toch nodig in dit stadium:

1. Ik prik een schrijfmoment

Beginnen schrijven is het moeilijkste. Ik neem er letterlijk mijn agenda bij en zoek een vrij moment om te bloggen. Let op: met bloggen bedoel ik hier “het maken van content”, en bijvoorbeeld niet het beantwoorden van reacties van mijn lezers, het prutsen aan de lay-out van Blogtrommel.com, het zoeken van geschikte plaatjes en zo meer. De duur van zo’n exclusief schrijfmoment? Eén uurtje! Meer moet dat niet zijn. Dat is meestal meer dan voldoende tijd om in ieder geval al een lekker begin te maken. Een begin dat ook ver genoeg gevorderd is om me er nadien ook maximaal toe aan te zetten het zaakje ook helemaal af te maken voor publicatie (voor zover dat binnen het uur al niet gebeurd is).

 2. Mijn onderwerp, het beeldscherm, de kookwekker en ik!

Niks meer, niks minder. Alles wat me ook maar enigszins zou kunnen afleiden van het schrijven zal voor het volgende uurtje moeten wijken:

  • ik maak van mijn vrouw een weduwe (dixit Hugo Camps)
  • mijn telefoon en gsm leg ik het zwijgen op
  • de pop-ups en andere toeters en bellen die een pc met internetverbinding kan voortbtrengen gaan op zwart (zen mode)
  • een muziekje op de achtergrond kan nog net
De Zen-modus van WordPress is een onderdeel van de zgn. Kitchen sink plugin en is te vinden onmiddellijk rechts naast de spellchecker. Je scherm wordt volledig in beslag genomen door de tekst van je blogpost en alle meldingen worden tijdelijk geblokkeerd.

De Zen-modus van WordPress is een onderdeel van de zgn. Kitchen sink plugin en is te vinden onmiddellijk rechts naast de spellchecker.
Je scherm wordt volledig in beslag genomen door de tekst van je blogpost en alle meldingen worden tijdelijk geblokkeerd.

Wat ik in godsnaam met die kookwekker aan moet? Bij het begin van mijn kluizenaarsuurtje stel ik ‘m in op 20 minuten. Dan neem ik een pauze van maximaal 10 minuten (ik verwijder me ook effectief van de pc om bijvoorbeeld iets te drinken of te snoepen) om nadien opnieuw 20 minuten te schrijven. Voordeel van deze techniek (beter bekend als de pomodorotechnique) zit hem in het feit dat ik mezelf op een subtiele manier onder druk zet om daadwerkelijk iets zinvols op papier te zetten.

De meest oplettende lezers onder jullie zullen opmerken dat het uur niet helemaal vol is gemaakt (2 x 20 minuten schrijven + 10 minuten pauze). De resterende 10 minuten kunnen gebruikt worden om nog even door te schrijven nadat de wekker is afgelopen. Het zou immers zomaar kunnen dat ik net lekker in de flow ben en dan is het zonde om dat momentum af te breken.

3. ik schrijf zonder haat en zonder vrees

Over schrijven gesproken. Dit is zowat een blauwdruk voor een blog van 500 woorden.

Tijdens de 2 x 20 minuten probeer ik me te concentreren op het “lekker schrijven”, het vrijuit formuleren van mijn gedachtegang (hoe pervers, politiek incorrect of kort door de bocht die ook is). 🙂 Het ogenblik is alleszins (nog) niet aangebroken om me zorgen te maken over bijkomstigheden zoals:

  • de “logische” structuur van mijn blogpost
  • tikfouten, dt-fouten en andere grammaticale kemels
  • linkjes
  • plaatjes, filmpjes en andere dingen die mijn blogje net dat beetje extra geven
  • de opmaak van mijn tekst

Met andere woorden: ik neem het recht in eigen handen en knijp de leraar Nederlands, de graficus, de docent journalistiek en de blogspecialist die over mijn schouder gluren vakkundig de strot dicht.

Stap 6: Afwerken en bijschaven kan later!

Mijn kluizenaarsuurtje zit er nu op. Natuurlijk is mijn blogpost nog niet af, maar als het goed is staat er wel iets dat de moeite waard is om in een later stadium te worden afgewerkt en eventueel te worden gepubliceerd. Alle dingen die ik mezelf verbood tijdens mijn kluizenaarsuurtje kunnen/moeten/mogen nu nog gebeuren.

Tot slot…

Dit uitgebreide stappenplan is in de ik-vorm geschreven. Daar is een reden voor. Het is namelijk  mijn persoonlijk plan om een writer’s block te counteren. Daarom zal lang niet alles voor iedereen werken. Het is met dit bericht zoals met alle stukken op dit blog: gebruik de tips waar jij brood in ziet, negeer de rest. Dit gezegd zijnde ben ik wel benieuwd hoever jij met dit plan zou komen.

Is dit stappenplan voor jouw bruikbaar, of helemaal niet?

photo credit: ^@^ina (Irina Patrascu) via photopin cc