Het is dezer dagen al #Ryanair wat de klok slaat. De Low-cost gigant moet vele vluchten schrappen en daarmee duizenden mensen tegen zich in het harnas jagen. Uw dienaar kijkt naar het hele verhaal met een mix van ongeloof, verbazing en leedvermaak. Maar ja, hij heeft dan ook geen vliegtickets geboekt bij de geviseerde maatschappij.

Ryanair had het nieuws van de annuleringen vrijdagavond (nabeurs) bekend gemaakt, hopend dat de storm – indien die zou opsteken – tegen maandagochtend al zou zijn gaan liggen. Maar dat was buiten de kracht van de social media gerekend…

Door het stof

Ik ben geen specialist, dus over het hoe en waarom van dit fiasco kan en mag ik me niet uitspreken. Maar het deed me wel wat om de anders zo zelfverzekerde patron van Ryanair (Michael O’Leary) door het stof te zien kruipen.  Mij viel op hoe ongemakkelijk hij de woorden “(schade)vergoeding” en “compensatie” in de mond nam. Het is hoe dan ook goed dat Ryanair ook eens een keer ferm tegen de limieten van van haar succes botst.

Misplaatste verontwaardiging?

Vele vluchten schrappen en passagiers hieromtrent laattijdig en gebrekkig informeren, het kan niet en het mag niet. Foei Ryanair! Maar moeten we ook niet eens naar onszelf kijken. We vinden het blijkbaar doodnormaal dat je een retourtje Europa kan boeken met z’n twee voor de prijs van een avondje bioscoop.

Maar als er dan wat misgaat – en de luchtvaart is zeer complex, dus er kan nogal wat finaal in het honderd lopen – dan schreeuwt iedereen moord en brand. Heel menselijk, maar niet altijd even terecht.

Jij betaalt een habbekrats voor je retourtje Europa, Ryanair brengt je waar je wezen wil, maar je vraagt je nooit ofte nimmer af hoe een en ander in zijn werk gaat terwijl er onderweg ook nog eens winst moet worden gemaakt? Dat kan niet! Iémand betaalt de prijs. Jij niet, dat is wel duidelijk. Het personeel van Ryanair en al haar toeleveranciers daarentegen…

Zelf vloog ik ook een keer met Ryanair. Het werd zelfs mijn luchtdoop. Ik betaalde niet de habbekrats. Dat kon niet gezien mijn situatie. Echt onaangenaam werd de ervaring niet, al vergeet ik nooit de gelaatsuitdrukking van de stewardessen toen mijn vrouw en ik door brancardiers op onze plaats werden gehesen. De emoties liepen uiteen van onverschilligheid over verveeldheid tot overdreven gemaakte vriendelijkheid (toch nog). Op het einde van de vlucht weerklonk in ieder geval niet het triomfantelijk trompetgeschal als signaal dat de vlucht op tijd was geland. Zou het kunnen dat de bemanning dat ook in zijn loonzakje voelde?

Enfin, we moeten dringend (opnieuw) leren dat “spotgoedkoop” synoniem is voor “veel te mooi om waar te zijn.” Ga er maar gewoon van uit dat als jij koopjes doet ergens anders in de keten een zeer zware tol wordt betaald.

Graantje meepikken

Het is opvallend hoeveel partijen zich willen profileren op de kap van Ryanair. Concurrerende luchtvaartmaatschappijen, natuurlijk maar ook overheidsdiensten en consumentenorganisaties. Allemaal hebben ze een stok gevonden om de hond te slaan – voor één keer voelt de hond de stokslagen ook echt -en onderwijl zichzelf in het zonnetje te zetten. Slimme marketing of je reinste lijkenpikkerij, wie zal het zeggen?

Leed snel vergeten?

Vandaag is Ryanair de gebeten hond. Maar iets zegt me dat het hele debacle snel vergeten zal zijn als we later deze herfst naar de sneeuw, dan wel de zon trekken. Wedden?


Dit was even een intermezzo. Volgende keer komen als vanouds de blogtips jouw kant op…

Foto: via Shutterstock.com