Meer reacties onder je blog? Schrijf minder over je privéleven!

Niet helemaal ten onrechte wordt het succes van blog vaak afgemeten aan het aantal lezers dat een reactie achterlaat op je blog. Daar zit ook meteen de grootste frustratie/twijfel van menig blogger: het gemiddeld aantal reacties onder een blogbericht loopt stelselmatig terug. Maar is dat anno 2013 wel zo erg?

Aan het begin van dit blog met 16 tips om meer reacties op je blog te krijgen haalde ik al een paar redenen aan voor het uitblijven van reacties van lezers.

Ook Irene stelt naar aanleiding van een blogreview op #blogpraat vast dat er bitter weinig lezers zijn die de moeite nemen om in de pen te kruipen:

” … Inhoudelijk word ik niet of nooit gecorrigeerd, krijg ik weinig feedback, en dat doet me vaak twijfelen of ik als blogger wel zo geschikt ben. Aan ‘t aantal lezers – zowel via de site als via RSS – te zien, kan ik die twijfel koelbloedig overboard kieperen. Toch heersen er veel vraagtekens bij me. Is dat werkelijk noodzakelijk? … “ meer lezen

Allemaal heel herkenbaar. Nu is Irene iemand die al jaren blogt en ook al een flink aantal blogs op poten zette. Ze kent het klappen van de zweep. Ze weet als geen ander hoe je lezers zover krijgt om reacties uit te lokken. Er moeten dus andere verklaringen te vinden zijn.

Ik slingerde de volgende tweet de wereld in:

 

Tweet weinig bezoekers op je blog

Je leest het goed. Wil je meer reacties onder je blog? Schrijf dan minder over je privéleven.

Dan is het nu tijd voor een nadere verklaring en enige nuancering. Want natuurlijk gaat dit wat kort door de bocht (ik had dan ook slechts 140 tekens tot mijn beschikking).

Persoonlijk bloggen als in “Bloggen in een eigen stijl”

Blogs zijn haast per definitie persoonlijk. Ze vertolken de mening, de visie van de blogger in kwestie (ok, sommige groepsblogs vormen misschien een uitzondering). Daarin onderscheiden blogs zich van kranten en andere nieuwsmedia die tot op zekere hoogte worden geacht objectief te blijven en te handelen in het belang van de goegemeente.

De persoonlijkheid van de blogger komt naar voren in de onderwerpen die worden aangesneden, maar ook in (bijvoorbeeld) de layout, van de blog, de frequentie van publiceren, de schrijfstijl en dies meer. En net dat persoonlijke, dat subjectieve maakt een blog zo aantrekkelijk voor de lezer.

Persoonlijk bloggen als in “Bloggen over je privéleven”

Er zijn bloggers die – al dan niet onder een pseudoniem – (vaak) over hun privéleven bloggen. Lezers krijgen een schaamteloze blik in het leven van een blogger, de blogger deelt zijn diepste zielenroerselen met zijn bezoeker. Soms moet je als lezer ook heel goed tussen de regels kunnen lezen of de blog al een tijdje volgen eer je als bezoeker toegang krijgt tot (vermeende) privé-info.

Zo beschouw ik blogtrommel.com als een persoonlijk blog. Je komt dan wel niet te weten wat voor ranzigs ik gisteren gegeten heb, wat ik zo mooi vind aan mijn vrouw of of ik al dan niet die foute paarse tangaslip heb gekocht. Wel krijg je mijn persoonlijke visie over het reilen en zeilen in het blogwereldje, mijn persoonlijke blogtips. Dat doe ik op mijn manier, volgens mijn inzichten en in mijn eigen onnavolgbare stijl. Voor jou, beste lezer is het hele pakket te nemen of te laten…

Indringer door schroom overvallen

Eerst even terug naar bovenstaande tweet die overduidelijk vooral betrekking had op mijn tweede definitie ven persoonlijk bloggen. Het gezegde “aan jezelf herken je de ander” indachtig ging ik ervan uit dat meer mensen dit gevoel kenden. Het Twitter-bericht riep vraagtekens op, maar kon ook op bijval rekenen.

Doorgaans geldt voor een blog: “hoe persoonlijker, hoe beter.” En het logische vervolg  luidt dan: “hoe beter het blog, hoe meer kans op reacties.”

Het overkomt me vaak dat ik blogs lees waarin een blogger – tussen de regels – door zijn/haar hart uitstort, zijn of haar grootste angsten deelt en zijn of haar diepste zielenroerselen blootlegt. Dan ben ik ontroerd, sta ik paf van bewondering (ikzelf durf dit namelijk niet) en voel me zelfs bevoorrecht. Dergelijke “echte” verhalen lees ik graag, maar ze geven me vaak een wat ongemakkelijk gevoel. Niet zelden voel ik me een voyeur.

Mijn statuut van bevoorrechte voyeur verandert echter in dat van een onvervalste indringer als ik ook nog eens commentaar lever op (de situatie van) iemand die ik enkel ken binnen een al bij al virtuele wereld.

Nee, dan neem ik het blog in kwestie liever op in mijn rubriek Warm aanbevolen, maak ik er melding van in de Blogs van de week, neem ik het bewuste blog op in de startpagina met lezenswaardige blogs of verwijs ik ernaar in mijn artikelen.

Er flitst me een gedachte door het hoofd: wat zou er gebeuren wanneer een goeie buur je komt vertellen over die foute roze string die hij net kocht? Ik durf er mijn hoofd op te verwedden dat je je geen houding zou weten te geven en met je mond vol tanden zou staan. Wanneer het gaat over een nieuwe auto, nieuwe reflexcamera, fiets of aquarium, liggen de zaken net iets makkelijker, niet?

Legendarische luiheid van de lezer

Bovendien kost het zorgvuldig inhoudelijk reageren op een “gevoelig onderwerp” ook veel tijd. Tijd die zeker op het internet niet meer gemaakt wordt de dag van vandaag. Trouwens ook in het leven buiten het internet wordt almaar minder tijd genomen voor een troostend woord, gefundeerde goeie raad een goed gesprek of een stevig debat.

Als hardwerkende blogger kan je foeteren op die verwende internetter met zijn ultra-korte attention span. Je kan ook boos zijn op Twitter en andere social media die ervoor zorgen dat je bezoeker zijn appreciatie voor je werk kan tonen middels één of twee muisklikken. Het zij zo. Wen er maar aan!

Die legendarische luiheid in hoofde van de bezoeker hoeft niet perse negatief te zijn: die een of twee muisklikken waardoor je blogpost een eigen leven gaat leiden op leiden op Twitter en andere social media kunnen makkelijk een veel grotere impact hebben dan die ene potige reactie onder je blogpost, die (zeer) snel een anoniem bestaan zal gaan leiden in de donkere krochten van je weblog…

your honor, I rest my case!

 

Nog meer bedenkingen hierover?

 

28 antwoorden op “Meer reacties onder je blog? Schrijf minder over je privéleven!”

  1. Goed stuk Ben. Het sluit nu, drie jaar later, nog helemaal aan bij onze blogpraat van vanavond 🙂
    Ik geloof dat je observering helemaal juist is, mbt die korte attention span. Betrap ik mezelf ook geregeld op. Moeten we ons inderdaad niet te druk om maken. Dat is internet. Maakt het des te bijzonderder, als lezers wél reageren.
    Zoals ook uit je blog en de comments hierop blijkt, kun je ‘persoonlijk’ op verschillende manieren opvatten. Ik lees liever niet mee in iemands persoonlijke dagboek waarin de schrijver gedetailleerd meldt hoe hij/zij de dag is doorgekomen. Gaat het om bespiegelingen die de schrijver in z’n hoofd is tegengekomen dan heeft hij eerder en vaak langer mijn aandacht!

  2. Kom hier net via Google. Leuk stuk. En je hebt gelijk. Hoe persoonlijker ik blog, hoe minder reacties. Een stomme friday favorites krijgt meer reacties. Maar… de blogjes worden wel beter gelezen en mensen vinden ze wel onwijs leuk om te lezen. Reacties zegt niks over de kwaliteit van de blog.

  3. Waw, geweldig om te lezen Ben! je eigen blog, maar ook de reacties…
    Inderdaad een goed idee om een soort vind-ik-leuk knop te voorzien op de reacties, dan kunnen we mekaars glimlach zien tijdens ‘t lezen 😉

  4. Is reageren op een blog een vrouwending? Sorry Ben;) Neem de blog van Laura (dagdromend.nl) die hier boven wordt genoemd. Alleen vrouwen hebben daarop gereageerd. Vrouwen ‘houden’ van persoonlijke verhalen, waarin ze zich herkennen of ervaring mee hebben, en ik denk dat vrouwen ook sneller reageren dan een man. Overal het algemeen vinden vrouwen het ook makkelijker om over persoonlijke zaken te praten/schrijven. Of zit ik er helemaal naast? Overigens hebben ook alleen vrouwen hier boven reageerd… Is bloggen meer een vrouwending? (uiteraard uitzonderingen daar gelaten!)

    Goede blog verder Ben! Ik had de discussie op #blogpraat al een beetje gevolgd, maar het blijft een mooi onderwerp.

    1. Nanouk, je slaat de nagel op de kop! Reageren op blogs, commentaren schrijven, het is bijna uitsluitend een vrouwending (de verhouding op dit blog is ongeveer 90%/10% in het voordeel van vrouwen)!

      Ook op wereldschaal zijn er trouwens meer vrouwen dan mannen die bloggen (60%/40%).

      Ooit deed ik een poll waarin ik vroeg naar de identiteit van mijn bezoekers. 85% onder hen maakte zich kenbaar als vrouw. Het merendeel onder hen waren Nederlanders.

      Zou er iets aan de hand zijn met m’n schrijfstijl?!?

      Het zal wel zo zijn dat ik wel degelijke mannelijke lezers heb, maar dat zij gewoon de moeite niet nemen om even de poll aan te klikken…

      1. Of je bent gewoon woest aantrekkelijk en hebt een horde fans, haha.

        Ik denk dat het aantal reacties ook aan je publiek ligt. Bij beautyblogs is het bijvoorbeeld makkelijker om een nietszeggende reactie achter te laten dan bij persoonlijke blogs waarbij iemand zijn hart uitstort.

        Ik reageer trouwens alleen als ik het idee heb dat mijn reactie zinnig is, bijvoorbeeld omdat ik iets nieuws zeg of iets van de andere kant bekijk. In het geval van persoonlijke blogs voel ik me inderdaad wel eens een indringer, zeker omdat je het verhaal natuurlijk alleen van de kant van de blogger kent.

        1. Ja, inderdaad. Het segment van de jonge beautybloggers is een geval apart. Daar wordt vaak gereageerd voor de sport van het reageren, zo lijkt me!

          Ik herken me in wat je over het aanvullende commentaartje.

  5. Ik denk dat het een combinatie is van persoonlijke verhalen en de manier waarop ze geschreven zijn. Zit er veel humor in, dan is het aantrekkelijk. Is een blog geschreven in de stijl van ‘en toen ging ik naar de bakker en die zei goh wat een mooie jurk heb je aan en toen kwam ik mijn vriendin tegen die hoogzwanger was van haar tweede en ze zag er goed uit dus ik zei meid wat zie je er goed uit’, etc. Dat soort interpunctie missende en omslachtige ‘persoonlijke’ verhalen hoeven van mij niet.

    1. Ik begrijp helemaal wat je bedoelt…

      Je zet me aan het denken. Een volgende stelling zou kunnen zijn: ‘Hoe persoonlijker je blogt, des te beter moet je kunnen schrijven’ (om te kunnen blijven boeien)…

      1. Mee eens! Ik probeer bewust luchtig te blijven en niet al te persoonlijk. Ik heb eens een klacht van een lezer gehad die vond dat mijn blog diepgang mistte en niet vanuit mijn hart geschreven werd. Nee, elke dag ellelange verhalen schrijven die je diepste gevoelens weerspiegelen, daar haken mensen pas van af. Een beetje humor, kennis van zinsopbouw en grammatica doen wonderen.

        1. Daar ben ik het op mijn beurt helemaal mee eens. Een beetje persoonlijke interpretatie van het Nederlands maakt je blog persoonlijk, leuk en aantrekkelijk maar er zijn grenzen!

          Overigens is het ook een kunst om je als blogger niet te laten opjutten door je bezoekers en lezers. Het moet jouw blog blijven. Een plek waar jij de lakens uitdeelt en waar jij je goed voelt. Ook dat is een sleutel tot succes…

          1. Is dat zinvol dan? Ik zit namelijk zelf niet op Facebook, vandaar mijn vraag…

  6. Ik krijg over het algemeen niet zo gek veel reacties op mijn blog. Dat zou kunnen komen omdat ik niet op elke reactie reageer, maar het zou ook kunnen komen doordat mensen zich door de persoonlijke verhalen vayeur voelen. Het zou zo maar kunnen. Toch heb ik liever een paar oprechte reacties dan een boel-veel nietszeggende reacties. Bovendien vind ik het feit dat mensen mijn verhalen blijven lezen veelzeggend genoeg.
    Om heel eerlijk te zijn reageer ik ook lang niet op elk blog dat ik lees. Dat zou een dagtaak worden.
    Wel bedankt voor je stelling btw. Het heeft mij wel weer wat duidelijk gemaakt.

    1. Ook mij zou het veel te veel tijd kosten indien ik zou reageren op ieder blog dat ik onder ogen krijg. Gewoon onbegonnen werk, ook al omdat ik graag een wat langere, inhoudelijke reactie achterlaat. Als die niet spontaan komt opborrelen, neem ik ook niet de tijd om daarover na te denken…

      Wat bij mij ook een rol speelt is dat ik vaak denk: ‘Als ik hier reageer moet ik dat eigenlijk op tientallen andere blogs ook doen!’ Vanuit het principe dat iedereen gelijk is voor de wet (en evenveel aandacht verdient).

    1. Dank voor het reageren hier!

      Vaak kun je gewoon niet voorspellen hoeveel reacties je zal krijgen (net zo min als de teneur van de reacties, overigens). Het is altijd een beetje onvoorspelbaar, en misschien is het ook maar beter zo…

  7. Bij sommige blogposts van anderen die nergens over gaan (lijstjes ofzo) zie ik vaak veel reacties die ook nergens over gaan. Het lukt mij dan vaak ook niet om inhoudelijk te reageren en wordt het toch nietszeggend of ik reageer maar niet.

    1. Dat gevoel ken ik. Ik schrijf liever een uitgebreid inhoudelijk commentaar dan een uitroep van 2 of 3 woorden.

  8. Grappig om te lezen. Bij mijn blog is het zo dat ik meer reacties krijg op persoonlijke verhalen. Dat willen ze blijkbaar graag lezen. Kennelijk willen mijn lezers dat graag. Zo lijkt dat dus overal net weer anders te zijn.

    1. Blij te horen dat het er bij jou anders aan toe gaat (ergens is het zelfs een opluchting voor me).

      Zijn het ook vaak dezelfde lezers die in de pen kruipen of wisselt dat nogal eens?

  9. Toch vind ik de persoonlijke blogs eigenlijk het mooist, ik voel me geen voyeur. Ik voel me vereerd dat de blogger zijn/haar persoonlijke gevoel wil en durft te delen. Met hopelijk als doel een soort herkenning van de lezer, en nog mooier als die lezer er zelf iets uit kan halen. Het kan zonder dat de blogger het weet de lezer wie weet ook helpen om net een stap verder te gaan die hij/zij niet durfde. Dus blijf vooral persoonlijk bloggen.

    1. Welkom hier en dank voor je reactie! 🙂

      Dit is geen pleidooi tegen persoonlijk bloggen. Het persoonlijk bloggen maakt een blog juist aantrekkelijk om te lezen/volgen. Ook ik zal het (in de toekomst) blijven doen, maar met mate.

      Ik zocht enkel een verklaring voor de vaststelling dat er blijkbaar minder reacties commentaren worden achtergelaten naarmate het bericht in kwestie persoonlijker wordt en meer naar de privésfeer van de blogger neigt…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.