Google Duplex: robot vervangt mens aan telefoon (en het valt niet op)

Ja, als je na pakweg 2020 een telefoongesprek voert, kan je maar beter op je hoede zijn. Immers je gesprekspartner aan de andere kant van de lijn kan net zo goed een robot zijn. En jij hebt he-le-maal niks in de gaten…

Google duplex: mooie technologie…

Dat Google erg druk is met artificiële intelligentie bleek al uit Google RankBrain. Met Google Duplex gaan de techneuten nog een paar stapjes verder. Ze stoppen verregaande spraaktechnologie en extra intelligentie in een toekomstige versie van Google Assistant. Resultaat? Een virtuele assistent die zelfstandig telefonisch een afspraak kan regelen bij je kapper of een tafel kan reserveren in je favoriete restaurant.

Even terzijde: de huidige versie van Google Assistant is binnenkort beschikbaar in de lage landen. En hij spreekt dan Nederlands!

In het filmpje is te zien hoe de conversatie verloopt. Het valt op hoe natuurlijk en vloeiend de dialoog is. Weg is het synthetische computergeluid dat we zo goed kennen van andere digitale toepassingen. Zelfs de voor mensen zo typische euhm… en hmm neemt de virtuele assistent over. Evenals de licht oplopende toon bij het stellen van een vraag.  Iets wat computerstemmen tot hiertoe nooit deden.

Bovendien is Duplex quasi perfect in staat om een zinnige interactie aan te gaan zonder door de mand te vallen. Hooguit kan een zeer  geoefend oor aanvoeren dat de comversatie iet of wat clean en stijfjes verloopt.

Daarmee vergeleken lijken de Siri’s en de Cortana’s van deze wereld wel uit het stenen tijdperk te komen.

Niet te verwonderen dat noch de kapper, noch de medewerker van het restaurant door leken te hebben dat ze een computer aan de lijn hadden.

… met leuke toepassingsgebieden …

Persoonlijk kan ik hier wel de lol van inzien. Weer een lastig karweitje dat ons door toedoen van de technologie uit handen kan worden genomen.

Er zijn een boel mensen voor wie Google Duplex (ingebouwd in een virtuele assistent) veel meer kan betekenen dan zomaar het zoveelste speeltje van de nerd (die te mensenschuw is om zelf de telefoon te pakken).

Voor mensen die zich – om wat voor reden dan ook – moeilijk kunnen uitdrukken kan deze Duplex-technologie een uitkomst bieden. En ja, ik zie mezelf hier wel gebruik van maken over een paar jaar. Wat had je gedacht van screencasts op Blogtrommel.com, bijvoorbeeld? Complete webinars lijken me dan weer te hoog gegrepen. Hoewel, je weet natuurlijk maar nooit.

… maar wel een beetje creepy

En terwijl ik luidop zit te dromen, voel ik me toch een klein beetje ongemakkelijk. Want mijn virtuele assistent mag dan nog zo levensecht klinken; horen mensen niet te allen tijde te weten wanneer ze worden toegesproken door een computer in plaats van door iemand van vlees en bloed?

Oké, die kappersafspraak, de reservatie van het restaurant en zelfs die screencast zijn allemaal vrij onschuldige dingen, maar er komen toch wat ethische vragen om de hoek piepen. Al helemaal wanneer je bedenkt dat Google Assistant op termijn in staat zal zijn om die afspraken uit zichzelf te maken. Dus zonder jouw tussenkomst. Het is niet zo moeilijk om je voor te stellen hoe een en ander in zijn werk kan gaan:

  1. jij geeft aan Google Assistent aan dat je graag eens in de 7 weken aan je kapsel wil laten werken
  2. als de tijd daar is belt Google Assistant je kapper, checkt onderwijl je agenda (om een dubbele boeking te vermijden) en prikt een tijdstip met je kapper
  3. jij krijgt een melding dat er een knipbeurt staat geboekt op donderdagochtend om 10u30, bijvoorbeeld

Enfin, dat is allemaal perfect mogelijk, maar is het ook wénselijk?? Wel, ik weet het nog zo niet. In deze tijden van getrukeerde foto’s, gemanipuleerde filmpjes en fake news, kan je nu je eigen oren ook al niet meer geloven.

Louche praktijken

Ik wil niemand op onfrisse ideeën brengen, maar krijg je telefoon dan is het dus flink op je tellen passen. Want wie heb je eigenlijk aan de lijn? Een echt(e) mens, een virtuele assistent – die net zo goed op hol kan zijn geslagen – of iemand die een virtuele assistent heeft gehackt die nu wordt ingezet voor allerlei louche praktijken?

Persoonlijk zou ik het wel op prijs kunnen stellen of ik te maken heb met iemand van vlees en bloed of met diens digitale knecht.

Wat jij?


Dit is een artikel in de reeks Offtopic. Volgende keer komen als vanouds weer blogtips aan bod.




Foto: via Shutterstock.com

Ryanair-gate

Het is dezer dagen al #Ryanair wat de klok slaat. De Low-cost gigant moet vele vluchten schrappen en daarmee duizenden mensen tegen zich in het harnas jagen. Uw dienaar kijkt naar het hele verhaal met een mix van ongeloof, verbazing en leedvermaak. Maar ja, hij heeft dan ook geen vliegtickets geboekt bij de geviseerde maatschappij.

Ryanair had het nieuws van de annuleringen vrijdagavond (nabeurs) bekend gemaakt, hopend dat de storm – indien die zou opsteken – tegen maandagochtend al zou zijn gaan liggen. Maar dat was buiten de kracht van de social media gerekend…

Door het stof

Ik ben geen specialist, dus over het hoe en waarom van dit fiasco kan en mag ik me niet uitspreken. Maar het deed me wel wat om de anders zo zelfverzekerde patron van Ryanair (Michael O’Leary) door het stof te zien kruipen.  Mij viel op hoe ongemakkelijk hij de woorden “(schade)vergoeding” en “compensatie” in de mond nam. Het is hoe dan ook goed dat Ryanair ook eens een keer ferm tegen de limieten van van haar succes botst.

Misplaatste verontwaardiging?

Vele vluchten schrappen en passagiers hieromtrent laattijdig en gebrekkig informeren, het kan niet en het mag niet. Foei Ryanair! Maar moeten we ook niet eens naar onszelf kijken. We vinden het blijkbaar doodnormaal dat je een retourtje Europa kan boeken met z’n twee voor de prijs van een avondje bioscoop.

Maar als er dan wat misgaat – en de luchtvaart is zeer complex, dus er kan nogal wat finaal in het honderd lopen – dan schreeuwt iedereen moord en brand. Heel menselijk, maar niet altijd even terecht.

Jij betaalt een habbekrats voor je retourtje Europa, Ryanair brengt je waar je wezen wil, maar je vraagt je nooit ofte nimmer af hoe een en ander in zijn werk gaat terwijl er onderweg ook nog eens winst moet worden gemaakt? Dat kan niet! Iémand betaalt de prijs. Jij niet, dat is wel duidelijk. Het personeel van Ryanair en al haar toeleveranciers daarentegen…

Zelf vloog ik ook een keer met Ryanair. Het werd zelfs mijn luchtdoop. Ik betaalde niet de habbekrats. Dat kon niet gezien mijn situatie. Echt onaangenaam werd de ervaring niet, al vergeet ik nooit de gelaatsuitdrukking van de stewardessen toen mijn vrouw en ik door brancardiers op onze plaats werden gehesen. De emoties liepen uiteen van onverschilligheid over verveeldheid tot overdreven gemaakte vriendelijkheid (toch nog). Op het einde van de vlucht weerklonk in ieder geval niet het triomfantelijk trompetgeschal als signaal dat de vlucht op tijd was geland. Zou het kunnen dat de bemanning dat ook in zijn loonzakje voelde?

Enfin, we moeten dringend (opnieuw) leren dat “spotgoedkoop” synoniem is voor “veel te mooi om waar te zijn.” Ga er maar gewoon van uit dat als jij koopjes doet ergens anders in de keten een zeer zware tol wordt betaald.

Graantje meepikken

Het is opvallend hoeveel partijen zich willen profileren op de kap van Ryanair. Concurrerende luchtvaartmaatschappijen, natuurlijk maar ook overheidsdiensten en consumentenorganisaties. Allemaal hebben ze een stok gevonden om de hond te slaan – voor één keer voelt de hond de stokslagen ook echt -en onderwijl zichzelf in het zonnetje te zetten. Slimme marketing of je reinste lijkenpikkerij, wie zal het zeggen?

Leed snel vergeten?

Vandaag is Ryanair de gebeten hond. Maar iets zegt me dat het hele debacle snel vergeten zal zijn als we later deze herfst naar de sneeuw, dan wel de zon trekken. Wedden?


Dit was even een intermezzo. Volgende keer komen als vanouds de blogtips jouw kant op…

Foto: via Shutterstock.com

Seth Godin vraagt om je paarse koe te zoeken

Er zijn onheilsprofeten die beweren dat het bloggen op sterven na dood is. Kapot gegaan aan de afgoderij van zoekmachineoptimalisatie, de te ver doorgedreven democratisering van het medium, de opkomst van social media en last but not least, de doorgeschoten commercialisering van het blogwereldje.

Persoonlijk ben ik het niet eens met die zwartkijkers. Als ik om me heen kijk merk ik dat het bloggen nog steeds springlevend is. Ook al valt te vrezen dat het vet een beetje van de soep is. Waarmee ik bedoel dat het steeds moeilijker wordt om via je blog een grote groep mensen te bereiken én er de interactie mee aan te gaan.

Een blog beginnen is in 2017 makkelijker dan ooit tevoren. Nee, de grootste uitdaging zit ‘m in de vraag: “Hoe verspreid ik mijn boodschap?”

Ja, hoe zorg je ervoor dat je blog opvalt tussen die spreekwoordelijke andere 2.400.353 blogs? Hoe verdien je – als nieuwbakken blogger – je plaatsje onder de zon?

Het advies van (internet)marketinggoeroe Seth Godin klinkt bedrieglijk eenvoudig: kwaak niet met de massa mee, maar kom met een paarse koe op de proppen. Die heeft waarschijnlijk nog nooit iemand gezien, en het beest zorgt er op zijn eentje voor dat je blog over de tong gaat…

Een boeiende, 19 minuten durende TED talk. Ondertitels zijn voorzien.