In het kader van “even tijd voor wat anders”, geen blogtip vandaag. Nee, ik wil het hebben over enkele woorden ui de Nederlandse taal die ik graag gebruik, of in ieder geval meer zou willen gebruiken. Omdat ik ze mooi vind klinken of gewoon omdat ik er op de een of andere manier wat mee heb.

1. Recalcitrant

Het kan vreemd klinken, maar ik heb werkelijk geen idee waar ik dat woord ergens heb opgepikt. In mijn omgeving gebruikt(e) niemand het en ik vermoed ook dat meer dan 90% procent van de mensen met wie ik omga geen flauw benul heeft van wat het betekent. Vandaar dat ik ‘t woord maar weinig in de mond neem. Jammer! Overigens staat recalcitrant voor koppig, volhardend, opstandig en tegendraads. Maar recalcitrant klinkt dus een stuk lekkerder.

2. Ontiegelijk (veel)

Wat zoveel betekent als enorm of onnoemelijk. “Dat gij dat woord nog gebruikt,” zei mijn grootvader toen ik  het me jaren geleden liet ontvallen. In zijn blik zag ik iets dat het midden hield tussen herkenning, verwondering en tevredenheid… Goed, ontiegelijk wordt vooral in Vlaanderen nog gebruikt.

3. Deuk in een pak boter …

… gevolgd door een infinitief. Trouwe lezers van dit blog zien deze naar mijn aanvoelen typisch Nederlandse uitdrukking hier wel vaker voor bij komen.  Ik gebruik ‘m erg graag om aan te duiden of mensen al dan niet een activiteit uitvoeren en onderweg ook voor anderen een zichtbare rol van betekenis kunnen spelen.

Voorbeeldje: stel dat er na 5 jaar Blogtrommel.com nog steeds slechts een paar berichten te vinden zouden zijn, en ik zou maar enkele bezoekers per dag hebben. Dan blog ik dus geen deuk in een pak boter…

4. Goesting

Volgens Wikipedia is Goesting “een Nederlands woord dat voornamelijk in Vlaanderen gebruikt wordt. Het betekent “zin”, “lust” of “trek”, als in: “Ik heb goesting in frieten” (ik heb zin in patat).”

Die definitie klinkt voor mij echter wat te geciviliseerd. Goesting heeft ook een wat onbehouwen kantje. Een driftig, boertig, dwangmatig, instinctief of zelfs dierlijk randje.

5. Handicap

Wat me opvalt is dat het woord handicap steeds vaker het veld moet ruimen voor persoon met een beperking. Oké, dit wordt weer zo’n semantische discussie, maar ik kan het ook niet helpen. Zoals velen onder jullie weten heb ikzelf een handicap dus ik mag hier wel wat van vinden lijkt me.

Er is an sich weinig mis met een term als persoon met een beperking. Hij past perfect in de tendens naar overdreven politieke correctheid waar onze samenleving tegenwoordig zo gevoelig voor is, dus ik begrijp dat ook wel. Maar heeft persoon met een handicap of gehandicapte nu echt een een meer stigmatiserende bijklank dan het toch wat pedante persoon met een beperking. Ik ben er niet van overtuigd, maar dat kan aan mij liggen.

Voor zover ik weet is niemand perfect, heeft ieder mens zijn beperkingen. Beperkingen zijn des mensen, daar zijn we het toch over eens? Maar wat is eigenlijk het verschil tussen jouw beperkingen en de mijne? Waarschijnlijk ziet men de mijne van op kilometers afstand, hebben ze grotere consequenties dan gemiddeld en vergen ze een pak meer inzet van mensen en middelen dan gemiddeld.

Iedereen gehandicapt dus? Neen toch ?!

Enfin, politiek correct of niet, ik reserveer het woord gehandicapte voor iedereen die grotere beperkingen heeft dan gemiddeld en daardoor meer dan gemiddeld een beroep moet doen op mensen en middelen om zich staande te houden in de maatschappij.

Akkoord?


P.S: Meer weten over het waarom van deze rubriek Offtopic? Lees (de intro van) dit bericht.

Foto: via Shutterstock.com